My Twitter Feed

20 Μάιος, 2017

ΕΙΔΗΣΕΙΣ.ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ:

Κινητοποιήσεις εργαζομένων ΟΤΑ -

Σάββατο, 20 Μάιος, 2017

Δράσεις για ιστορικό τουρισμό -

Παρασκευή, 19 Μάιος, 2017

Υπογραφές για Δήμο Γουμένισσας -

Πέμπτη, 18 Μάιος, 2017

Μόνο το ΠΑΜΕ συγκέντρωση -

Τετάρτη, 17 Μάιος, 2017

Διήμερη απεργία της ΠΟΕ-ΟΤΑ -

Τετάρτη, 17 Μάιος, 2017

Τι θέλει η επιχειρηματικότητα -

Τετάρτη, 17 Μάιος, 2017

Διήμερη αποχή των δικηγόροι -

Τετάρτη, 17 Μάιος, 2017

ΕΒΕ: Ημερίδα για εξαγωγές -

Δευτέρα, 15 Μάιος, 2017

Αδειανό πουκάμισο

Pappas Tasos1Του Τάσου Παππά


Έβλεπα την Τρίτη το πρωί στην «Πρώτη Γραμμή» του Σκάι τον Κώστα Σκανδαλίδη να υπερασπίζεται την τιμή του κόμματός του και την ιστορία του, να μιλάει για την ανάγκη ανανέωσης και για την υποχρέωση του ΠΑΣΟΚ να συμβάλει στην προσπάθεια ανασύνθεσης της Κεντροαριστεράς, χωρίς όμως να αυτοκαταργηθεί, και αναρωτήθηκα: «Πού το βρίσκει το κουράγιο;». Ωστόσο, αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι κοινοί θνητοί είναι πως το καθήκον ενός ανθρώπου που βρίσκεται σ’ ένα «κόμμα-δεινόσαυρο» είναι να πιστεύει με φανατισμό ότι το κόμμα του είναι εξουσιοδοτημένο (από την Ιστορία, τις μάζες;) να πρωταγωνιστεί.

Κορυφαίο στέλεχος ο κ. Σκανδαλίδης, πλαισίωσε όλους τους αρχηγούς, σε κάποιες φάσεις μάλιστα ήταν ο βασικός συντάκτης των ομιλιών τους -για παράδειγμα δική του ιδέα ήταν η περίφημη φράση που εκστόμισε ο Ανδρέας Παπανδρέου ότι «το ΠΑΣΟΚ δεν κληρονομείται, δεν παραχωρείται, δεν τεμαχίζεται»-, χρημάτισε υπουργός, γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής, διεκδίκησε την αρχηγία το 2007, διεγράφη, επέστρεψε και συνεχίζει απτόητος. Είναι, μ’ άλλα λόγια, ένας παράγοντας πλήρης κομματικών ημερών. Χορτασμένος. Κι όμως επιμένει. Θα πει κάποιος ότι αυτό είναι το μικρόβιο της πολιτικής. Αν σε χτυπήσει, δεν υπάρχει θεραπεία. Θα ασχολείσαι μ’ αυτήν και θα απαιτείς ενεργό ρόλο, ακόμη κι όταν όλα γύρω σου φωνάζουν ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει.

Φοβάμαι, όμως, ότι για τους περισσότερους ηγετικούς παράγοντες του πάλαι ποτέ πανίσχυρου Κινήματος ισχύει κάτι άλλο, πιο βαθύ, που καταντά νοσηρό. Πρόκειται για την εδραιωμένη πεποίθηση ότι η εξουσία τούς ανήκει και μόνον αυτοί έχουν την τεχνογνωσία να την ασκήσουν, γιατί οι άλλοι, οι όποιοι άλλοι, είτε δεν μπορούν είτε δεν θέλουν, κι ας καμώνονται ότι θέλουν, είτε θα βλάψουν τη χώρα αν τους εμπιστευτεί ο λαός. Τη συγκεκριμένη αντίληψη την κληρονόμησε το ΠΑΣΟΚ από τη Δεξιά. Κι αυτή μέχρι το 1981 διακήρυσσε ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει τα προσόντα να κυβερνήσει και προειδοποιούσε τους πολίτες ότι αν το πριμοδοτήσουν θα μπει η Ελλάδα σε επικίνδυνες περιπέτειες. Το ίδιο καλαμπούρι παίχτηκε και το 1989 με τα ίδια κόμματα σε διαφορετικούς ρόλους. Ηταν η σειρά του ΠΑΣΟΚ να προβάλει μετ’ επιτάσεως τον μπαμπούλα της Δεξιάς που είχε αρχηγό τον Εφιάλτη, τον αρχιερέα της αποστασίας.

Κυβερνητισμός είναι η κομψή λέξη που περιγράφει το φαινόμενο. Αυτή όμως που ταιριάζει στην περίπτωση είναι εξουσιολαγνεία. Κάποτε στο ΠΑΣΟΚ την ξόρκιζαν. Αποδεικνύεται ότι έχουν μολυνθεί μέχρι το μεδούλι με συνέπεια να δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στη νέα, δυσάρεστη γι’ αυτούς κατάσταση. «Μπορούμε και στην αντιπολίτευση», λέει ο γραμματέας και ευρωβουλευτής Ν. Ανδρουλάκης, «δεν θέλουμε να είμαστε ο κολαούζος της εξουσίας με υπουργούς-χαϊλάντερ». Τον διαψεύδουν οι σύντροφοί του που σκοτώνονται για μια υπουργική καρέκλα. Δεν είναι τυχαίο ότι τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ για να καταφέρουν να κρατήσουν το κόμμα τους στο προσκήνιο χρησιμοποιούν το χαρτί της πολιτικής σταθερότητας και επειδή το πιάτο πρέπει να έχει και προοδευτική σάλτσα το νοστιμεύουν με καρυκεύματα από το ηρωικό παρελθόν. Μην απορήσετε αν φτάσουν στο σημείο να ξεθάψουν τα γενέθλια συνθήματά τους για σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, αυτοδιαχείριση και κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Στην απελπισία τους είναι ικανοί για όλα.

Ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, πάντως, δεν αισθάνεται την ανάγκη να υποστηρίξει πάση θυσία ένα φθίνον με ραγδαίο ρυθμό κόμμα. Δεν είναι γέννημα του ΠΑΣΟΚ και άρα δεν έχει τόσο στενούς συναισθηματικούς δεσμούς, όσο έχουν άλλοι που οφείλουν τα πάντα στο ΠΑΣΟΚ. Ο ρεαλισμός του, έμφορτος με στοιχεία ιδιοτέλειας, υπερισχύει έναντι της υποχρέωσης που επιβάλλει η θέση του, να εξιδανικεύει δηλαδή με γλυκερά αφηγήματα, καθησυχαστικές μεγαλοστομίες και μυώδες ύφος την παρούσα κατάσταση. Μάλλον έχει συνειδητοποιήσει ότι όλα αυτά, τα οποία χρησιμοποίησε κατά κόρον το προηγούμενο διάστημα, όπως και η τακτική της αυτολύπησης, καθώς και τα παρακάλια για ψήφο ελεημοσύνης, εξεμέτρησαν το ζην τους.

Φαίνεται ότι έχει συμφιλιωθεί με την ιδέα πως το κόμμα του είναι ένα αδειανό πουκάμισο, δεν πουλάει, δεν αρέσει πια -για να θυμηθούμε την ατάκα της Μελίνας Μερκούρη στον Ανδρέα Παπανδρέου-, διατηρείται τεχνητά στη ζωή και γι’ αυτό πριν επέλθει το μοιραίο, που το βλέπει να καλπάζει, προσπαθεί να το σώσει, κρύβοντάς το σ’ ένα ευρύτερο μέτωπο. Επί της διαδικασίας έχει δίκιο βουνό. Επί της ουσίας όμως -της πολιτικής και της ιδεολογικής- μέχρι τώρα δεν έχει πει κάτι συγκεκριμένο. Για το ΠΑΣΟΚ, την Ελιά, το Ποτάμι, τους «58» και τις υπόλοιπες ομάδες του χώρου, όπως και για τη ΔΗΜΑΡ που κι αυτή έχει βυθιστεί στην εσωστρέφεια, το μείζον δεν είναι η μορφή που θα πάρει το σχήμα, αλλά το περιεχόμενο που θα έχει. Πρέπει να αποφασίσουν τι θέλουν να είναι: πρόθυμοι σύμμαχοι της Δεξιάς ή προνομιακοί συνομιλητές της ριζοσπαστικής Αριστεράς;

Άρθρο στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

Σχόλια
One Response to “Αδειανό πουκάμισο”
  1. Ο/Η sittingbull λέει:

    Αυτή λοιπόν η νοοτροπία που διακατέχει τα προβεβλημένα στελέχη του πασοκ θα μπορούσαμε να πούμε με σιγουριά ότι την αναγνωρίζουμε και σε απλά στελέχη ανα την επικράτεια. Θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε «νοοτροπία πασοκ» και εκτός απο την εξουσιολαγνεία (μακάρι να ήταν μόνο αυτή) την αποτελούν ένα πλήθος απο συνισταμένες που χαρακτηρίζουν ότι αρνητικότερο έχει να επιδείξει η ελληνική κοινωνία.* Σε κυβερνητικό επίπεδο λαμπρά παραδείγματα πρόθυμων υποτακτικών αποτελούν οι Π.Καψής και Α.Λοβέρδος, ενώ οσον αφορά την τοπική αυτοδιοίκηση τα αποτελέσματα κυρίως στις περιφέρειες αποδεικνύουν την διαχρονική αξία του συστήματος πασοκ. (που ασθμαίνοντας αντέγραφε ως κακέκτυπο και η ΝΔ).
    Στην πόλη μας λοιπόν αναπτύχθηκε αυτές τις μέρες μια φιλολογία σχετικά με το αποτέλεσμα των δημοτικών κυρίως εκλογών και το θέμα με το μέγεθος για τα λευκά και τα άκυρα της δεύτερης Κυριακής. Και φυσικά η «νοοτροπία πασοκ» δεν μπορούσε να απουσιάζει σε καμία περίπτωση. Έτσι μάθαμε ότι γυρίσαμε πολλά χρόνια πίσω, ότι άλλοι έχουν τους ψηφοφόρους για πρόβατα, ότι τα ιστορικά λάθη συνεχίζονται και ότι κάποιοι θέλουν τους πολίτες ανεύθυνους(!). Δεν μας κάνει καθόλου εντύπωση. Είναι αδύνατο να ερμηνεύσεις το παρόν με όρους του παρελθόντος. Είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθείς ότι είσαι ο ίδιος φορέας του υπάρχοντος κι ας ζητάς δήθεν την αλλαγή. Ότι όταν μιλάς για κατευθυνόμενες ψήφους αυτομάτως δέχεσαι ότι ο ψηφοφόρος είναι πράγματι πρόβατο. Ότι ο υπεύθυνος πολίτης που δήθεν επιθυμείς έχει καταχωνιασθεί στο ρουσφέτι, στην συναλλαγή, στην διαπλοκή, στον εκμαυλισμό, στον κομματικό μηχανισμό, στην εξαπάτηση και σε πολλά άλλα που το σύστημα που υπερασπίζεσαι έχει διδάξει, τελειοποιήσει και αναπαράγει με ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ. Γι αυτό λοιπόν αυτό το κόμμα που κάποτε εξέφρασε την ελπίδα και τα όνειρα ενός μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού και απο ένα σημείο και μετά έγινε ο εφιάλτης του (που το επιβεβαιώνει ακόμη και ο σημερινός ανασχηματισμός) πρέπει να πάρει απόφαση ότι ξόφλησε και μαζί του ξόφλησε και η νοοτροπία του κι ας αργεί να το καταλάβει και ένα μέρος της κοινωνίας.

    * Για μια πιο εκτενή αναφορά βλέπε το άρθρο του Δ.Παπανικολάου στο τελευταίο τεύχος του Unfollow: «Ψηφίζω σαν χώρα».

Σχολιάστε