My Twitter Feed

28 Σεπτεμβρίου, 2021

ΕΙΔΗΣΕΙΣ.ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ:

“Η οργή να γίνει δύναμη αλλαγής” -

Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου, 2021

Παρεμβάσεις στη ΔΕ Πικρολίμνης -

Δευτέρα, 27 Σεπτεμβρίου, 2021

Φωτιά σε δασική περιοχή του Φανού -

Δευτέρα, 27 Σεπτεμβρίου, 2021

Τρίτοι χειρότεροι στα εμβόλια! -

Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου, 2021

Διυλιστήρια νερού στο Δήμο Κιλκίς -

Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου, 2021

Οι κούκλες ξανάρχονται στο Κιλκίς -

Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου, 2021

Ζεστάθηκαν οι σχέσεις τους! -

Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου, 2021

Επίσκεψη Μ. Ξενογιαννακοπούλου -

Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου, 2021

Ντροπή για τη χώρα

Του Γιάννη Μυλόπουλου.


Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να εξηγηθεί τι σημαίνει για τους εργαζόμενους η επιστροφή στον εργασιακό Μεσαίωνα στον οποίο οδηγεί το νομοσχέδιο της κυβέρνησης Μητσοτάκη, από την αναφορά σε έναν γνωστό, αλλά ίσως ξεχασμένο, μύθο του Αισώπου.

Κάποτε λοιπόν ένας πατέρας, θέλοντας να διδάξει στους γιούς του τα πλεονεκτήματα που έχει η ενότητα και η κοινωνικοποίηση των ανθρώπων, σε αντίθεση με τους κινδύνους που εγκυμονεί η απομόνωση και η καταφυγή καθενός σε καθεστώς ιδιωτικότητας, τους ζήτησε να του φέρουν ένα μάτσο δεμένα κλαδιά. Κάλεσε στη συνέχεια έναν – έναν τους γιους του και τους προκάλεσε να σπάσουν το μάτσο. Τα παιδιά, αν και γεροδεμένα, δεν κατάφεραν να σπάσουν το χοντρό μάτσο με τα ενωμένα σφιχτά μεταξύ τους κλαδιά.

Τότε ο πατέρας τους ζήτησε να λύσουν το μάτσο και να πάρουν ο καθένας στα χέρια του από ένα κλαδί, το οποίο τους ζήτησε και πάλι να σπάσουν. Αυτή τη φορά οι γιοί του, που έσφυζαν από δύναμη και ζωή, κατάφεραν να σπάσουν τα μεμονωμένα κλαδιά εύκολα.

«Είδατε», είπε τότε ο πατέρας, «τι δύναμη δίνει η ένωση πολλών κλαδιών μαζί και πόσο εύκολα αυτή χάνεται όταν κάθε κλαδί μένει μοναχό;»

«Εν τη ενώσει η ισχύς», έλεγαν οι παλαιότεροι. Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα του συνδικαλισμού και των συνδικάτων. Τους μεμονωμένους και αδύναμους εργαζόμενους να τους ενώσουν και να τους κάνουν δυνατούς, ώστε να μπορούν να προστατεύουν τα δίκαια εργασιακά τους δικαιώματα απέναντι στους ισχυρούς εργοδότες.

Οι κατακτήσεις των συλλογικών διαπραγματεύσεων, του 8ωρου, της 5ήμερης εργασίας και των αμειβόμενων υπερωριών δεν θα υπήρχαν, αν οι εργαζόμενοι δεν ενώνονταν σε συνδικάτα και δεν διεκδικούσαν όλοι μαζί, σαν μια γροθιά, τα δικαιώματά τους από τους εργοδότες.

Τα εργασιακά δικαιώματα μετά από σκληρούς συλλογικούς αγώνες αποτελούν κατάκτηση για τον πολιτισμένο κόσμο γιατί προστατεύουν τους αδύναμους εργαζόμενους.

Ενώ αντίθετα, η κατάργησή τους οδηγεί σε εργασιακή ασυδοσία και αυταρχισμό που ωφελεί τους εργοδότες και ζημιώνει το εργατικό προσωπικό που βρίσκεται στο έλεος της καλής θέλησης της εργοδοσίας.

Αυτό που επιτυγχάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη με την ψήφιση του συγκεκριμένου νομοσχεδίου είναι να απομονωθούν οι εργαζόμενοι και να χάσουν την ισχύ που τους δίνουν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις.

Η «ελευθερία» των διαπραγματεύσεων, όπως παρουσιάζεται η διαπροσωπική πλέον διαπραγμάτευση των εργοδοτών με τους μεμονωμένους εργαζόμενους, είναι σαφές ότι ευνοεί τα ισχυρά αφεντικά, ενώ αποδυναμώνει την διαπραγματευτική ικανότητα των ανίσχυρων εργαζομένων. Οι οποίοι πλέον θα βρίσκονται στο έλεος των εργοδοτών.

Ακριβώς όπως η παρουσιαζόμενη σαν «ελευθερία» μετακίνησης του κεφαλαίου στην εποχή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, ευνόησε το μεγάλο κεφάλαιο και ζημίωσε τις αδύναμες
εθνικές και τοπικές οικονομίες, με αποτέλεσμα οι ανισότητες να διευρυνθούν και η φτώχεια να περισσέψει στον πλανήτη.

Ποιος θα προστατέψει, μετά την ψήφιση του ανάλγητου εργασιακά νομοσχεδίου της κυβέρνησης Μητσοτάκη, τον μεμονωμένο εργαζόμενο απέναντι στην προσπάθεια της εργοδοσίας μιας επιχείρησης να αποκομίσει περισσότερα κέρδη σε βάρος των εργαζομένων της, που πλέον θα δουλεύουν περισσότερο και θα αμείβονται λιγότερο;

Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιδιώκει να κάνει την Ελλάδα χώρα φτηνής εργασίας. Πρόκειται για την ίδια νεοφιλελεύθερη πολιτική που όπου κι αν εφαρμόστηκε σκόρπισε φτώχεια, διεύρυνε τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες και συγκέντρωσε τον πλούτο στα χέρια λίγων και ισχυρών.

Η οπισθοδρόμηση σε έναν εργασιακό Μεσαίωνα, όπου οι εργαζόμενοι θα εργάζονται ολημερίς για να πλουτίζουν τα αφεντικά, δεν είναι μια απλή συντηρητική και νεοφιλελεύθερη επιλογή.

Πρόκειται για οπισθοδρόμηση του ίδιου του ανθρώπινου πολιτισμού. Ενός πολιτισμού που στηρίχθηκε στους πυλώνες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της κοινωνικής αλληλεγγύης και της εργασιακής δικαιοσύνης.

Η διάσημη ανθρωπολόγος Margaret Mead, όταν ρωτήθηκε κάποτε από έναν φοιτητή ποια είναι ιστορικά η πρώτη ένδειξη πολιτισμού του ανθρώπινου είδους, δεν απάντησε ούτε η αγγειοπλαστική, ούτε ο τροχός.

«Το πρώτο δείγμα πολιτισμού σε μια παλαιολιθική κουλτούρα ήταν το εύρημα ενός σπασμένου μηριαίου οστού που είχε επουλωθεί», είπε.

Εξηγώντας την απάντησή της, είπε ότι στο ζωικό βασίλειο, ένα σπασμένο πόδι σημαίνει ότι ο τραυματίας δεν μπορεί να κυνηγήσει για να επιβιώσει, ούτε μπορεί να τρέξει να σωθεί από τους κινδύνους των άγριων θηρίων. Κανένα ζώο δεν επιβιώνει για όσο διάστημα χρειάζεται να επουλωθεί ο σπασμένος μηρός του.

Η ένδειξη επούλωσης μηριαίου οστού είναι απόδειξη πολιτισμού, γιατί δείχνει ότι κάποιος συνάνθρωπος, αισθανόμενος αλληλεγγύη, αφιέρωσε χρόνο και κατέβαλε κόπο προκειμένου να βοηθήσει τον τραυματία να βρει τροφή, να κρυφτεί από τους εχθρούς και να αποφύγει τους κινδύνους.

Η κορυφαία εκδήλωση πολιτισμού είναι η προσφορά βοήθειας σε όσους βρίσκονται σε θέση αδυναμίας.

Η πεμπτουσία συνεπώς του Πολιτισμού βρίσκεται στην επίδειξη αλληλεγγύης.

Αυτόν τον πολιτισμό της αλληλεγγύης και της αξιοπρέπειας είναι που χάνει η Ελλάδα σήμερα εξ αιτίας της ψήφισης του επαίσχυντου νόμου που επιτρέπει την ασυδοσία στους ισχυρούς εργοδότες, τους οποίους ισχυροποιεί ακόμη περισσότερο, αποδυναμώνοντας αντίστοιχα τους, ούτως ή άλλως, αδύναμους εργαζόμενους.

Η οπισθοδρόμηση στα σκοτάδια του εργασιακού Μεσαίωνα είναι μια ντροπή για τον πολιτισμό της σύγχρονης Ελλάδας, από την οποία πρέπει να απαλλαγούμε το συντομότερο.

Η υπόσχεση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ότι θα καταργήσει το ντροπιαστικό νομοθέτημα όταν έρθει στην κυβέρνηση συντηρεί την ελπίδα…

Άρθρο στο tvxs.gr

Σχολιάστε