My Twitter Feed

20 Μάιος, 2017

ΕΙΔΗΣΕΙΣ.ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ:

«Μπλε φάλαινα» και στο Κιλκίς! -

Σάββατο, 20 Μάιος, 2017

Κινητοποιήσεις εργαζομένων ΟΤΑ -

Σάββατο, 20 Μάιος, 2017

Δράσεις για ιστορικό τουρισμό -

Παρασκευή, 19 Μάιος, 2017

Υπογραφές για Δήμο Γουμένισσας -

Πέμπτη, 18 Μάιος, 2017

Μόνο το ΠΑΜΕ συγκέντρωση -

Τετάρτη, 17 Μάιος, 2017

Διήμερη απεργία της ΠΟΕ-ΟΤΑ -

Τετάρτη, 17 Μάιος, 2017

Τι θέλει η επιχειρηματικότητα -

Τετάρτη, 17 Μάιος, 2017

Διήμερη αποχή των δικηγόροι -

Τετάρτη, 17 Μάιος, 2017

Πολιτικός μεγάλων οριζόντων

papagiannakis-001Των Μ. Καλογερόπουλου και Κ. Ζαχαριάδη.


Πρόλαβε να γυρίσει ο χρόνος έξι φορές κιόλας από τη μέρα που έφυγε από κοντά μας ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης. Πολλές φορές συνηθίζουμε να αναρωτιόμαστε «τι θα γινόταν αν;»… οι κυνικοί θα επεσήμαιναν πως η ιστορία δεν γράφεται με τα «αν», οι κάπως πιο ρομαντικοί επιμένουμε να φανταζόμαστε πως θα ήταν, πιθανώς, η σημερινή κατάσταση αν ήταν μαζί μας ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης.

Ήταν πάγια θέση του ότι η Αριστερά δεν μπορεί να περιορίζεται στην καταγγελία και να αποτελεί μόνο δύναμη διαμαρτυρίας, αλλά πρέπει να έχει προγραμματικές προτάσεις και πολιτικό σχέδιο.

Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης ήταν ένας άνθρωπος του διαλόγου και της σύνθεσης, δεν είχε στον πυρήνα της θέσης του θέσφατα σαν αυτά που συχνά ορθώνουν τείχη ανάμεσα στους ανθρώπους της αριστεράς. Δεν απαιτούσε τον σεβασμό ωστόσο τον κέρδιζε με την πρώτη επαφή. Μπορούσε με την ίδια ευκολία να συζητήσει για την έννοια του κράτους στον Πουλαντζά, για το συλλογικό αυθόρμητο στο Λακάν και για την προοπτική της πολιτικής ενοποίησης της ΕΕ.

Οραματιζόταν την αριστερά να παίξει ρόλο, να μην κάθεται στη γωνία ή στον καναπέ της, αφιέρωσε όλη του την ενέργεια από τα χρόνια της ΕΔΑ μέχρι το τέλος της ζωής του σε αυτή την ιστορική επανίδρυση της ελληνικής αριστεράς. Δυστυχώς έφυγε πριν προλάβει να δει την τόσο έντονη επιθυμία του να εκπληρώνεται, όμως συνέβαλε τα μέγιστα  με την επιμονή του στο να αλλάξει η αντίληψη για το ρόλο της αριστεράς από τον παθητικό και στείρο καταγγελτισμό στην ενεργητική πρωτοβουλία με επίκεντρο την κοινωνία και της δικαιοσύνης. Στήριξε με πάθος το όραμα της αριστεράς που διεκδικεί τη στήριξη του λαού όχι για να καταγγέλλει από τη γωνία της, δέσμια των φαντασμάτων του παρελθόντος, αλλά ακόμη και για να ασκήσει κυβερνητικό έργο, να πορευθεί στο πλάι του λαού προς ένα μέλλον ευνοϊκότερο από τη ζοφερή πραγματικότητα του παρόντος.

Τα «φώναζε» βέβαια όλα αυτά σε μια εποχή που ο τότε Συνασπισμός έδινε τη «μάχη του 3%, όταν όλα φάνταζαν τόσο μακρινά και ίσως ανέφικτα. Δικαιώθηκε όμως από την ιστορία, η οποία ούτε χαρίζει ούτε χαρίζεται…

Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης μιλούσε για τα κινήματα και την οικολογία, όχι ως έννοιες συμπληρωματικές στις θέσεις της παραδοσιακής αριστεράς αλλά με μια νέα αφήγηση μιας ανανεωτικής και διαρκώς ανανεούμενης αριστεράς.

Ήταν κοσμοπολίτης όχι στην «μπουρζουαζική» εκδοχή της πλούσιας ζωής, των ακριβών ρούχων και των δεξιώσεων αλλά στην αντίληψη της πραγματικότητας και ιδιαίτερα στην ιδιότητα του Ευρωπαίου πολίτη. Αποτέλεσε πρωτοπόρο της ιδέας της Ευρωπαϊκής Αριστεράς απέναντι στον απομονωτισμό και την περιχαράκωση, έδωσε επιχειρήματα στη σκέψη όλων όσων πιστέψαμε στην ανάγκη μιας σύγχρονης αριστεράς δεν θεώρησε ποτέ τον εαυτό του πεφωτισμένο καθοδηγητή, ήταν όμως για το χώρο της ανανεωτικής αριστεράς ένα φωτεινό παράδειγμα λόγων και έργων μα πάνω απ’ όλα αντίληψης.

Το σημαντικότερο όλων όμως, δεν είχε ταμπού. Μια μόλις εβδομάδα μετά την λήξη των ολυμπιακών αγώνων του 2004, σε συνέντευξη του στην ΑΥΓΗ μιλά για όσα πολλοί θέλαμε να πούμε αλλά ίσως φοβόμαστε την κατακραυγή, θέτει το θέμα σε μια βάση πέρα από την οικονομική ζημιά την οποία ο ίδιος ως οικονομολόγος γνώριζε καλά και θέτει μια ηθική και οικολογική διάσταση στο θέμα: «…Σε ένα διάστημα 2-3 χρόνων πήραν όλους τους ελεύθερους χώρους και τους κάλυψαν. Επομένως, η οικονομική διάσταση, η περιφερειακή διάσταση, η οικολογική διάσταση μου αρκούν για να είμαι αντίθετος. Να προσθέσω και την ιδεολογική φόρτιση που είναι απαράδεκτη. Μεγάλη ιδέα, εθνικισμός, κρατισμός, λατρεία του πρωταθλητισμού, θεοποίηση του χρυσού μεταλλίου, και βεβαίως το ντόπινγκ που τώρα ανακαλύψαμε…» (5/9/2004)

Υπήρξε ένα καινοτόμο ριζοσπαστικό πνεύμα, που κόντρα στο ρεύμα, έθετε κριτικά και ανατρεπτικά ερωτήματα για τα πάντα. Οπαδός του ορθού λόγου, που δεν φοβόταν να συνδιαλλαγεί με πάθος και χωρίς ταμπού με κάθε φίλο και αντίπαλο. Εχθρός της «στρεψοδικίας» και αντίπαλος της λήθης και της παραπλάνησης, που γεννά «πατροκτόνους και μητροκτόνους που ζητούν την επιείκεια του δικαστηρίου λόγω ορφάνιας». Ο Παπαγιαννάκης, μαζί με άλλους, άνοιξε δρόμους, διαμόρφωσε καθοριστικά την ευρωπαϊκή, οικολογική, προγραμματική φυσιογνωμία της αριστεράς. Τον τιμούμε και τον ευχαριστούμε γι΄αυτή του την πολύτιμη παρακαταθήκη. Μας λείπει ο Παπαγιαννάκης… Δεν πρόλαβε να δει την Ευρώπη και την Ελλάδα της κρίσης, δεν πρόλαβε να μας αναλύσει το φαινόμενο, δεν πρόλαβε να μας δώσει την «μεγάλη εικόνα»… Δεν πρόλαβε κι άλλα πολλά…

Σήμερα συμπληρώνονται 6 χρόνια από το θάνατο του Μιχάλη της Αριστεράς και 4 μήνες από την Κυβέρνηση με κορμό την αριστερά η συγκυρία δεν μπορεί παρά να μας κάνει να αναρωτόμαστε πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν μπορούσαμε να πιούμε ένα καφέ με τον Μιχάλη, πόσο θα προσέφερε με τη «νεανική πνοή» της σκέψης του, πόσο θα βοηθούσε την αριστερά να ξεπεράσει τον εαυτό της και να μεταβεί ταχύτερα στην ενηλικίωση της σε ένα περιβάλλον που το επιτάσσει με τρόπο απόλυτο.

*Ο Μανώλης Καλογερόπουλος είναι μέλος της ΟΜ Γαλατσίου

** Ο Κώστας Ζαχαριάδης είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Άρθρο στο tvxs.gr

Σχολιάστε