My Twitter Feed

19 Σεπτέμβριος, 2020

ΕΙΔΗΣΕΙΣ.ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ:

Ενίσχυση παραγωγών στις λαϊκές -

Σάββατο, 19 Σεπτέμβριος, 2020

ΚΝΕ: Μ` επιτυχία το Φεστιβάλ σε Κιλκίς -

Σάββατο, 19 Σεπτέμβριος, 2020

Ένα χαρούμενο Πολιτιστικό Καλοκαίρι -

Σάββατο, 19 Σεπτέμβριος, 2020

Κλειστά δυο σχολεία σε Γουμένισσα -

Παρασκευή, 18 Σεπτέμβριος, 2020

Σπανίζουν οι σχολ. καθαρίστριες -

Πέμπτη, 17 Σεπτέμβριος, 2020

Λύση για τους δασικούς χάρτες -

Πέμπτη, 17 Σεπτέμβριος, 2020

Βγάλτε το Κιλκίς απ` το λοκντάουν -

Τετάρτη, 16 Σεπτέμβριος, 2020

Covid: Κρούσμα μετά από 5 μέρες -

Τετάρτη, 16 Σεπτέμβριος, 2020

Στην Ειδομένη των αναμνήσεων

Θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια. Το καλοκαίρι ήταν η καλύτερη εποχή. Η εποχή της ξενοιασιάς και της χαράς, η οποία σηματοδοτούσε τα ανέμελα παιδικά μας χρόνια. Αναμνήσεις έντονες και όμορφες, αναμνήσεις που ίσως κάποιους τους στεναχωρούν, γιατί ο χρόνος άλλαξε πολλά. Αναμνήσεις που μας μελαγχολούν, γιατί ήταν πολύ όμορφες, αναμνήσεις μιας εποχής που δε θα ξαναγυρίσει.

Θυμάμαι τις μυρωδιές του χωριού, τον μπαχτσέ της γιαγιάς με τα φρέσκα λαχανικά, τα απογεύματα και τις βόλτες με το ποδήλατο σε όλες τις γειτονιές του χωριού, εκεί όπου στην περιπλάνησή σου μπορούσες να μυρίσεις τα λουλούδια και στα δέντρα να ακούσεις τόσο έντονα τα κελαηδήματα, που έπειτα από χρόνια έμεναν στο μυαλό ως χαρακτηριστικά γνωρίσματα του χωριού.

Στο χωριό όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, όλοι με τον τρόπο τους ενδιαφέρονται. Για τους ανθρώπους αυτούς, βλέπεις, είναι περίεργο να δουν πρόσωπα που δε γνωρίζουν, που δεν καλημερίζουν και συνηθίζουν να ρωτούν το γνωστό «Τίνος είσαι εσύ;».

Συνηθίζαμε να ψωνίζουμε από τα παντοπωλείου του Λέανδρου, του Μήτσου και του Κωστή. Ακούγαμε συχνά τον φούρναρη να περνά με το αυτοκίνητό του για να μοιράσει το ψωμί καθημερινά, περιμέναμε πώς και πώς τον πλανόδιο μανάβη Αλέκο για να αγοράσουμε φρούτα και τον Ζαφείρη τον πραματευτή για τα αναγκαία. Συνηθίσαμε να ζούμε σε εκείνους τους ρυθμούς, τους ήρεμους, τους αργούς, τους ευχάριστους.

Αυτές οι αναμνήσεις δε λησμονιούνται, έρχονται απροειδοποίητα κι αφήνουν μια γλυκιά γεύση. Μπορεί να μεγαλώσαμε στα χωριά πίνοντας νερό απ’ το λάστιχο, καταβροχθίζοντας παγωτά, με χτυπημένα γόνατα απ’ το παιχνίδι με τα άλλα παιδιά, ανεβαίνοντας στα δέντρα για να κόψουμε φρούτα, όμως οι αναμνήσεις αυτές χαράχθηκαν βαθιά μέσα μας. Νομίζουμε πως αν επιστρέψουμε θα είναι όλα τα ίδια.

Αλλά ο χρόνος δεν αφήνει τίποτα απείραχτο.

Είμαστε τυχεροί που ζήσαμε αυτές τις στιγμές, που σήμερα αποκαλούμε αναμνήσεις, και προσπαθούμε να ξαναζήσουμε μέρος αυτών, να κάνουμε κάτι για τον τόπο μας, αυτόν τον τόπο που μας πρόσφερε πολλά κυρίως στα παιδικά μας χρόνια.

Η Ειδομένη των αναμνήσεων…

Σχολιάστε