My Twitter Feed

25 Μαΐου, 2024

ΕΙΔΗΣΕΙΣ.ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ:

SOS από το σχολείο της Μεγ. Βρύσης -

Σάββατο, 25 Μαΐου, 2024

ANKI: Γαστρονομία και τουρισμός -

Σάββατο, 25 Μαΐου, 2024

ΠΑΣΟΚ: Επίσκεψη του Λ. Καχριμάκη -

Σάββατο, 25 Μαΐου, 2024

Πανελλήνιο πρωτάθλημα Κ-16 και Κ-20 -

Παρασκευή, 24 Μαΐου, 2024

Ο Κεφαλογιάννης σε ΠΕ και Δήμο Κιλκίς -

Πέμπτη, 23 Μαΐου, 2024

Δημιουργίες πτυχιούχων και φοιτητών -

Τετάρτη, 22 Μαΐου, 2024

Μετεό σταθμός στην Αξιούπολη -

Τετάρτη, 22 Μαΐου, 2024

Κλειστά πάντα τα εργαστήρια -

Δευτέρα, 20 Μαΐου, 2024

Umberto D.: Ο,τι μου αρνήθηκαν οι άνθρωποι

Πέρα από το αριστούργημα στην άβυσσο του νεορεαλισμού.

Επανέκδοση ταινίας σε νέα ρετουσαρισμένη κόπια.

Η Ιστορία του Ουμπέρτο Ντ. είναι ένα σπάραγμα καρδιάς, μία πραγματογνωμοσύνη στην οδύνη ενός ανθρώπου και κατ’ επέκταση μιας χώρας, της Ιταλίας μετά το τέλος του Β Παγκόσμιου πολέμου. Αφήνοντας στην άκρη το γεγονός ότι το φιλμ αποτελεί μία από τις κορωνίδες του περίφημου ιταλικού νεορεαλισμού που ως κίνημα άλλαξε για πάντα τη ματιά μας στον κινηματογράφο, βρισκόμαστε αντιμέτωποι ως θεατές με το φάσμα της ντροπής που μπορεί να επιφέρει η απόλυτη φτώχεια σ έναν έντιμο άνθρωπο.

Ο Ουμπέρτο Ντομένικο Φεράρι, συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος στη Ρώμη στις αρχές της δεκαετίας του’50, βιώνει το αποτέλεσμα της φασιστικής πολιτικής του Μουσσολίνι και της καπιταλιστικής λογικής του κέρδους πίσω από τις καταστροφές του πολέμου και τη δυστυχία του « ανώνυμου» πλήθους. Ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλους στα πρόθυρα της απόλυτης ένδειας συνταξιούχους, προσπαθεί να βρει επιπλέον χρήματα πουλώντας τα ελάχιστα υπάρχοντά του για να πληρώσει στη σκληρή σπιτονοικοκυρά του τα ενοίκια που χρωστάει πριν τον πετάξει έξω.

Μέσα σε όλα αυτά τα βάσανα, δύο στοιχεία αλληλοεπιδρούν  μαζί του: το σκυλάκι, ο μικρόσωμος Φλάικ, σύντροφός του στα γερατειά, στη μοναξιά και στη φτώχεια. Και η υπηρέτρια της κυρίας, η Μαρία, μια αφελής, αγαθή χωριατοπούλα από την επαρχία που δουλεύει (ως παράγωγο από εδώ η δούλα και όχι η δουλειά…) ολημερίς για ψίχουλα και κουβαλάει τον σταυρό της εγκυμοσύνης δίχως πατέρα…

Σε μια κοινωνία μίζερη για τους πολλούς και προσοδοφόρα για τους λίγους, σε μια εποχή  ασφυκτική, όχι μόνο της μεταπολεμικής Ιταλίας αλλά όλης της μεταπολεμικής Ευρώπης, ο κύριος Ουμπέρτο προσπαθεί να κρατήσει την ελάχιστη αξιοπρέπεια που του αφήνουν τα υποτιμημένα χρήματα της πενιχρής του σύνταξης. Περιφέρεται στις μεγάλες λεωφόρους με βλέμμα απλανές, προσπαθεί να προσποιηθεί τον κοινωνικό άνθρωπο με τη γραβάτα και το τελευταίο του κοστούμι λίγο πριν την οριστική εξαθλίωση, τρομάζει μπροστά στην προοπτική να ζήσει και να πεθάνει στη συνέχεια μέσα στο κρατικό άσυλο για φτωχούς γέρους που δεν χρειάζεται πια κανείς. Στο τέλος έρχεται το χειρότερο, το πιο απευκταίο  απ’ όλα: απλώνει την ανοικτή του παλάμη σε θέση ζητιανιάς. Η οδύνη, η ντροπή, ο πόνος, τα μάτια των περαστικών που τον κοιτάζουν με αδιαφορία ή με τυπικό έλεος στο τελευταίο σκαλί της μηδενικής του αξιοπρέπειας, απομένουν βαθιά χαραγμένα στην ψυχή του θεατή. Να ζητιανεύει έξω από τον παλιό ναό του ρωμαϊκού δωδεκάθεου, τη Ροτόντα.

Ο Βιτόριο Ντε Σίκα, εκφραστής και  πρωτοπόρος της νέας ματιάς στην κοινωνική ζωή αλλά και του τρόπου της κινηματογράφησης  πιο κοντά στην πραγματικότητα παρά στην υπέρβαση, μάς παραδίδει ένα δράμα αναλλοίωτο στον χρόνο, σκληρό μα και ταυτόχρονα λυρικό, μια ματιά στον κόσμο της πενίας που παραμονεύει σαν αχόρταγο τέρας να καταπιεί γενιές φτωχών ανθρώπων που πνίγονται σε μια θάλασσα από χρέη, τόκους, ενοίκια, δανεικά, χαμηλό μισθό, ανεκπλήρωτα πάθη και όνειρα. Προφητικά, πολλά χρόνια από εκείνο το παρελθόν του 1950, μάς παρουσιάζει τη δυστυχία που κρύβει μέσα του το πρόγραμμα του δήθεν κοινωνικού κράτους για τον άνθρωπο που αφού τον έστυψε, στη συνέχεια τον πέταξε στον κάδο με τα σκουπίδια ή αν θέλετε, σε μια κάμαρη νοικιαζόμενη με τουαλέτα κοινόχρηστη που τα παράθυρά της κοιτάζουν στις κάμαρες άλλων φτωχών. Κι αν κάνουμε και τη σύνδεση, μπορούμε να συναντηθούμε από το κινηματογραφικό τότε στο τρομακτικά αληθινό σήμερα με τα λόγια του «αξιαγάπητου» ιατρού και υποψήφιου βουλευτή της κυβερνητικής παράταξης κ. Πνευματικού (…)   που πριν λίγες ημέρες δήλωσε με θράσος περίσσιο πως «πρέπει κάποια στιγμή να τραβήξουμε κάποια γραμμή, είναι πάρα πολύ δύσκολο να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε στα έξοδα που χρειάζονται για την αντιμετώπιση ορισμένων ανθρώπων (τους καρκινοπαθείς στο τελευταίο στάδιο εννοεί )».

Στο τέλος του φιλμ, προφανώς προς απογοήτευση του πολιτευτή της σύγχρονης νέο-Δεξιάς, ο τραγικός ήρωας διαλέγει από την αυτοκτονία τη ζωή.

Διαλέγει από τον θάνατο, μια καινούργια αρχή…

Ιταλία, 1952

  • Παραγωγή: Βιτόριο Ντε Σίκα, Αντζελο Ριτσόλι, Τζιουζέπε Αμάτο
  • Σκηνοθεσία: Βιτόριο Ντε Σίκα
  • Σενάριο: Τσέσαρε Ζαβατίνι
  • Φωτογραφία: Τζ. Ρ. Αλντο
  • Μοντάζ: Εράλντο ντα Ρόμα
  • Μουσική: Αλεσάντρο Σικονίνι
  • Πρωταγωνιστούν: Κάρλο Μπατίστι, Μαρία Πία Κασίλιο, Λίνα Τζενάρι
  • Διάρκεια: 89 λεπτά
  • Διανομή: New Star

Σχολιάστε