My Twitter Feed

6 Μαΐου, 2024

ΕΙΔΗΣΕΙΣ.ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ:

3,8 εκ. για συντήρηση δρόμων -

Τρίτη, 30 Απριλίου, 2024

Στη Βουλή οι διακοπές σε φ/β -

Τρίτη, 30 Απριλίου, 2024

ΑΔΕΔΥ: Όλοι σε απεργία 1ης Μάη -

Τρίτη, 30 Απριλίου, 2024

Κάλεσμα φορέων για τη 1η Μάη -

Τρίτη, 30 Απριλίου, 2024

ΑΟΚ: Απίστευτη ανατροπή από το ΙΕΚ ΔΕΛΤΑ -

Κυριακή, 28 Απριλίου, 2024

Βροντερό “παρών” για την Υγεία -

Σάββατο, 27 Απριλίου, 2024

Ερώτηση ΚΚΕ για τη Παθολογική -

Παρασκευή, 26 Απριλίου, 2024

Επισκέψεις ενόψει ευρωεκλογών -

Πέμπτη, 25 Απριλίου, 2024

Κριτική ταινιών από τον Γιάννη Τσιτσίμη

ΠΕΡΑΣΜΕΝΕΣ ΖΩΕΣ (PAST LIVES)-2023

Σκηνοθεσία: Σελίν Σονγκ

  • Η.Π.Α., 2023
  • Παραγωγή: Ντέιβιντ Χιζοζόσα, Πάμελα Κόφλερ, Κριστίν Βασόν
  • Σκηνοθεσία: Σελίν Σονγκ
  • Σενάριο: Σελίν Σονγκ
  • Φωτογραφία: Σάμπιερ Κίρνερ
  • Μοντάζ: Κιθ Φράασε
  • Μουσική: Κρις Μπέαρ, Ντάνιελ Ρόσεν
  • Πρωταγωνιστούν: Γκρέτα Λι, Τέο Γιό, Τζον Μαγκάρο
  • Διάρκεια: 105 λεπτά
  • Διανομή: Tanweer

Σαφώς τα πάντα στην κριτική ενός έργου τέχνης (ταινία ή γλυπτό ή παράσταση κλπ) είναι υποκειμενικά κι ανάλογα ίσως και με το γούστο του θεατή ωστόσο δεν μπορώ να μην τονίσω πως η εν λόγω ταινία με ελάχιστες εξαιρέσεις θεωρήθηκε άπιαστο αριστούργημα, εκπληκτική πρώτη δουλειά σκηνοθέτριας, βαθμολογήθηκε σχεδόν παντού με 4 και 5 αστεράκια και μάλιστα συγκίνησε το κοινό ενώ γράφτηκαν πολλά για τη μεγάλη επιστροφή του κορεάτικου σινεμά σε διεθνές επίπεδο τη στιγμή που είναι καθαρόαιμη παραγωγή ΗΠΑ (…).

Τι έχουμε λοιπόν εδώ; Έναν ανομολόγητο παιδικό έρωτα (μόνο από την πλευρά του αγοριού, ο γυναικείος χαρακτήρας είναι αμφιταλαντευόμενος) που εξελίσσεται λόγω της μετανάστευσης του κοριτσιού στον Καναδά σε απώλεια και στη συνέχεια σε αναζήτηση του ιδεατού έρωτα, αυτού που έρχεται μονάχα μια φορά στη ζωή και μας σημαδεύει για πάντα μέχρι να βρούμε το θάρρος μέσα στον χρόνο να τον κυνηγήσουμε για να τον ομολογήσουμε και να πετύχουμε κατά κάποιο τρόπο την εσωτερική μας κάθαρση στο όνομα της αθανασίας της γυναίκας που στο μεταξύ έχει παντρευτεί βέβαια άλλον…

Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα έλεγε η θεία μου τα παλιά χρόνια. Είναι άκρως ανησυχητικό ότι τα τελευταία χρόνια οτιδήποτε «χαμηλών τόνων δράμα ή δράμα με …προεκτάσεις» έρχεται από την Άπω Ανατολή θεωρείται σε ΗΠΑ και Ευρώπη αριστούργημα και οδηγός για ένα νέο (;;;) καλλιτεχνικό ρεύμα στο σινεμά, μια άνοιξη της…Κορέας!. Ας δούμε για παράδειγμα μέσα στο τελευταίο έτος το Drive my car (Ιαπωνία) ή από τον ίδιο σκηνοθέτη (Χαμαγκούτσι) το «Ιστορίες τύχης και φαντασίας», από την Κορέα φέτος το Return to Seoul, από την Κίνα με τη στήριξη Αμερικάνων παραγωγών το ανεκδιήγητο οσκαρικό «Τα πάντα όλα» και να καταλήξουμε στο γεγονός ότι δεν είναι όλες οι ταινίες από την Ασία Old boy ή «Παράσιτα» ούτε ότι ξαφνικά έγιναν όλοι Park Chanwook, Bong Joonho, Kim JeeWoon, Takeshi Kitano

Τι συμβαίνει λοιπόν; Γιατί μια ταινία όπως το «Περασμένες ζωές» που μας ξαναδείχνει ότι έχει κινηματογραφηθεί ξανά και ξανά εδώ και χρόνια κάνει επιτυχία και θεωρείται καλλιτεχνικό αριστούργημα του ανεξάρτητου κινηματογράφου ενώ δεν πρόκειται παρά για μια χιλιοειπωμένη ιστορία με άτονο ρυθμό και προβλεπόμενη κορύφωση στο τέλος για να μπει κι ο θεατής στο,…δράμα; Υπάρχει τόση ανάγκη να βρεθούν, να ανακαλυφθούν οι άνθρωποι που θ’ αλλάξουν το σινεμά; Ίσως μέσα στα φεστιβάλ και το κοινό τους αυτό να γίνει, πέρα από αυτό όμως τον χώρο τα πράγματα έχουν άλλη συνισταμένη. Για παράδειγμα, διάβασα πως η δημιουργός του φιλμ «κλείνει» το μάτι στον Τζάρμους, εντάξει, η αερολογία ήταν πάντα ένα μέρος της υποκειμενικής κριτικής, τι να πούμε…

Εν κατακλείδι, πρόκειται για μια ταινία καλογυρισμένη με χαρακτήρες σωστούς στην ανάπτυξη, σενάριο υποτυπώδες και εξέλιξη χωρίς ιδιαίτερο άξονα δόμησης με μια μικρή εμμονή να επαναλαμβάνονται πράγματα ή να κρατούν κάποιες σκηνές αρκετά δίχως λόγο. Δείτε το φιλμ, ίσως σας συγκινήσει και σας αρέσει, ίσως βρείτε και το δικό σας παρελθόν εκεί μέσα (αν ερωτευτήκατε ανυπέρβλητα στο Δημοτικό…). Αν όμως πλήξετε και πού και πού κοιτάτε το ρολόι σας, να θυμάστε ότι σας τα είπα (τα πάντα όλα!) τη στιγμή που άλλοι έβγαλαν το φιλμ αριστούργημα και του έχουν δώσει από τώρα και όλα τα όσκαρ.

Υπάρχει κρίση στον κινηματογράφο (τον μη «εμπορικό»). Κι αυτό δεν έχει να κάνει με την έλλειψη θεατών ή την πειρατεία αλλά με την πραγματικότητα: την έλλειψη δημιουργών και των έργων τους.

Σχολιάστε