My Twitter Feed

14 Μαΐου, 2024

ΕΙΔΗΣΕΙΣ.ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ:

Παιονία: 2η φάση αδελφοποίησης -

Δευτέρα, 13 Μαΐου, 2024

ΑΟΚ: Σπουδαίο “διπλό” στο Αιγίνιο -

Δευτέρα, 13 Μαΐου, 2024

Συναντήσεις Δένδια στο Κιλκίς -

Δευτέρα, 13 Μαΐου, 2024

Η επίσκεψη Φ. Σαχινίδη στο νομό -

Δευτέρα, 13 Μαΐου, 2024

Παππάς: Όχι χρεωκοπία της Υγείας -

Κυριακή, 12 Μαΐου, 2024

“Μοντέλο για τη χώρα το Σταραμάκι” -

Παρασκευή, 10 Μαΐου, 2024

Επίσκεψη Δένδια για ευρωεκλογές -

Πέμπτη, 9 Μαΐου, 2024

ΠΑΣΟΚ: Το πρόγραμμα ομιλιών -

Τετάρτη, 8 Μαΐου, 2024

Όσο κοιμάται ο ραγιάς

Του Νίκου Κωνσταντινίδη*


Ο Παλαμάς είναι κατ’ εξοχήν ο ποιητής, που πρώτος μίλησε για τις ευρωπαϊκές και τις Παγκόσμιες αξίες: «Του κόσμου είμαι πολίτης πατρίδα έχω τη Γη» γράφει στην «Ποιητική» του. Ενώ, αναφερόμενος στην Ευρώπη, στο ποίημά του «Λόγος Εντέκατος», λέει: «Η Αθήνα δεν υπάρχει πια, υπάρχει η Ευρώπη». Όταν όμως είδε τη Μικρασιατική Καταστροφή, η συνταύτιση της έννοιας Πατρίδα, με την έννοια Ευρώπη και κόσμος γκρεμίστηκε μέσα του, ώστε αναδιατύπωσε την άποψή του γράφοντας: «Μάννα η πατρίδα χάνεται, μάννα μου ο κόσμος χάνεται». Στη θέση δηλαδή του κόσμου βάζει ο ποιητής τώρα τη δική του πατρίδα, γιατί δεν ζει δίχως αυτή, καμία ανθρώπινη ψυχή, δίχως ωστόσο να ακυρώνει την αγάπη για άλλες πατρίδες. Είναι διαφορετικές αγάπες που δεν μπαίνουν στο ίδιο ζύγι.

Η πορεία κάθε χώρας εξαρτάται από το ήθος και τον νου όσων την κυβερνούν. Από τους στόχους που θέτουν, αλλά και τους λόγους για τους οποίους έχουν μπει στην πολιτική. Αν μπήκαν σ’ αυτήν για το κοινό όφελος ή για την πάρτη τους. Για να αποκτήσουν πολιτική εξουσία και κατ’ επέκταση και προσωπική περιουσία.

Το να χάνεις το σπίτι σου εξαιτίας του σεισμού είναι θέμα τύχης. Το να το χάνεις όμως, εν καιρώ ειρήνης, είναι θέμα νόμου, αλλά και ζήτημα πολιτικής σκοπιμότητας. Είναι τραγικό για τον Έλληνα να χάνει το σπίτι του, για λίγα λεφτά, όταν αυτοί που ψηφίζουν τον νόμο, εξαιτίας του οποίου χάνουν το σπίτι τους, χρωστούν εκατομμύρια ως κόμμα, αλλά ουδείς δικαστής τους πετά έξω από τα κομματικά γραφεία τους. Ουδείς τους κατάσχει την κομματική περιουσία. Και είναι δυο φορές τραγικό, όταν οι τράπεζες που πουλούν τα κόκκινα δάνεια σε funds, ανακεφαλαιοποιήθηκαν, με χρήματα του Έλληνα εργαζόμενου.

Είναι λάθος ο ανθρώπινος πόνος να αφήνεται σε ρηχές πολιτικές ψυχές, που έχουν ως κύριο στόχο τους το κέρδος. Είναι θλιβερό ο κόπος μιας ζωής, να πνίγεται στο γράμμα ενός νομικού “συστήματος”, όπου ο υιός εκπροσωπεί τα Fundς και ο πατήρ σε ανώτατο δικαστικό βαθμό εκπροσωπεί τον νόμο. Ευτυχώς όμως υπάρχουν και δικαστές «εν Αθήναις», που δικάζουν κατ’ εντολή του λαού και όχι κατ’ εντολή των Funds. Σ’ αυτούς στηρίζεται η δικαιοσύνη, αλλά και η δημοκρατία. Ευτυχώς που υπάρχουν «δικαστές στην Αθήνα», σαν την Σμυρλή και την Τουλουπάκη!

Όπου τα κομματικά συμπλέγματα γίνονται ασφυξιογόνα πλέγματα, δεν αναπνέει η δημοκρατία. Όπου η δικαιοσύνη ιδιωτικοποιείται, πνίγεται το δίκιο. Όπου αρχειοθετούνται υποθέσεις υπουργών, στων οποίων τους τραπεζικούς λογαριασμούς υπάρχουν καταθέσεις που χαρακτηρίζονται «αδιευκρίνιστες», εκεί καταρρέει το περί «κοινού δικαίου αίσθημα».

Είμαστε μια κοινωνία βυθισμένη στην αμηχανία και το φόβο. Επί χούντας, υπήρχαν αυτοί που φώναζαν με τη γλώσσα τους δεμένη. Στις μέρες μας άρχισαν ευτυχώς να ακούγονται κάποιες φωνές διαμαρτυρίας καλλιτεχνών στις πλατείες.

Σε καμία άλλη εποχή, ο λαός δεν έχανε τόσο εύκολα το σπίτι του, για τόσα λίγα λεφτά! Ποτέ παλιότερα δεν υπήρχαν βουλευτές ή δικαστές που έπαιρναν τα σπίτια του λαού σε δημοπρασίες .

Σήμερα οι λέξεις ακολουθώντας το εορτολόγιο ντύθηκαν καρναβάλια. Η “κλοπή” που γίνεται με τη σφραγίδα του νόμου, ονομάζεται αμοιβή. Ένας διευθυντής μιας Δημόσιας Επιχείρησης, μπορεί να παίρνει αμοιβή για ένα χρόνο, όσα παίρνει ένας απλός εργαζόμενος, σ’ όλη του τη ζωή! Η λέξη “αμοιβή” έχει διαφορετική αξία, από περίπτωση σε περίπτωση. Έγινε μια έννοια ελαστική.

Ο Πλάτων ήθελε να κάνει μια Πολιτεία, που να αντέχει για χίλια χρόνια. Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία άντεξε αυτά τα χρόνια, γιατί το ρωμαϊκό κράτος ήταν ισχυρό. Γιατί ο τίτλος του Ρωμαίου πολίτη ήταν τιμητικός. Γιατί η αρχαία Ρώμη είχε μέχρι και δημόσια λουτρά. Αντίθετα στη σημερινή Αθήνα μπορεί να δούμε σε λίγο και ιδιωτικά Μουσεία! Ποιος ξέρει; Ίσως και ιδιωτική Εφορία, αν εξακολουθεί να κοιμάται ο ραγιάς!

*Εκπαιδευτικός, συγγραφέας

Σχολιάστε