My Twitter Feed

14 Μαΐου, 2024

ΕΙΔΗΣΕΙΣ.ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ:

Παιονία: 2η φάση αδελφοποίησης -

Δευτέρα, 13 Μαΐου, 2024

ΑΟΚ: Σπουδαίο “διπλό” στο Αιγίνιο -

Δευτέρα, 13 Μαΐου, 2024

Συναντήσεις Δένδια στο Κιλκίς -

Δευτέρα, 13 Μαΐου, 2024

Η επίσκεψη Φ. Σαχινίδη στο νομό -

Δευτέρα, 13 Μαΐου, 2024

Παππάς: Όχι χρεωκοπία της Υγείας -

Κυριακή, 12 Μαΐου, 2024

“Μοντέλο για τη χώρα το Σταραμάκι” -

Παρασκευή, 10 Μαΐου, 2024

Επίσκεψη Δένδια για ευρωεκλογές -

Πέμπτη, 9 Μαΐου, 2024

ΠΑΣΟΚ: Το πρόγραμμα ομιλιών -

Τετάρτη, 8 Μαΐου, 2024

Που πήγε αυτός που ξέρει…

… να μιλά, που ξέρει πιο πολύ και να πιστεύει;

Του Θανάση Βαφειάδη.


Ούτε δύο, ούτε τρεις, ούτε χίλιοι δεκατρείς, που έλεγε το παλιό τραγούδι του Μίκη. Χίλιοι τριακόσιοι ογδόντα δύο – καλά διαβάσατε – τόσοι ακριβώς είναι οι υποψήφιοι δημοτικοί και κοινοτικοί σύμβουλοι στους δήμους Κιλκίς και Παιονίας και εκτός από ολογράφως θα το γράψω και αριθμητικώς (1382), για να μη νομίσετε ότι έγινε κάποιο λάθος στο νούμερο.

Είναι ν’ απορείς αν αυτός ο τεράστιος αριθμός αντικατοπτρίζει την απαρχή μιας αναγεννητικής πορείας για την Τοπική Αυτοδιοίκηση ή την έκπτωση του θεσμού της εκπροσώπησης, όπου ο καθένας ανεξάρτητα από τις ικανότητες και την αποδεδειγμένη προσφορά του στα κοινά μπορεί να δοκιμάζει την τύχη του στην κάλπη. Και επειδή σ’ αυτόν τον τόπο «τον μικρό το μέγα» όλοι γνωριζόμαστε από την καλή και από την ανάποδη, έχουμε γνώση, όπως οι φύλακες, για το ποιοι ήταν αυτοί που επανειλημμένα «εμετρήθησαν, εζυγίσθησαν και ευρέθησαν ελλιπείς», αλλά παρ’ όλα αυτά επιμένουν να διεκδικούν ψήφους και αξιώματα, έμμισθα εννοείται, και ποιοι ειλικρινά θέλουν να προσφέρουν και να φέρουν μια αύρα δημιουργίας στο Δήμο. Το γιατί ενώ έχουμε γνώση ψηφίζουμε αυτούς που ψηφίζουμε είναι ένα κεφαλαιώδους σημασίας ζήτημα, που όμως είναι αδύνατον να αναλυθεί εδώ. Παρ’ όλα αυτά έχει αξία να γνωρίζουμε τουλάχιστον ποιοι είναι αυτοί που αξίζουν να τύχουν της εμπιστοσύνης μας και να τους τιμήσουμε με την ψήφο μας.

Υπάρχουν άραγε υποψήφιοι δήμαρχοι ή δημοτικοί σύμβουλοι που πιστεύουν με «ψυχή βαθιά» στην αυτοδιοίκηση και παλεύουν με πείσμα για να επιλύσουν τα μικρά ή μεγάλα προβλήματα που ταλανίζουν την τοπική κοινωνία; Υπήρξαν τέτοιοι που το έπραξαν στο παρελθόν; Νοιώθω την ανάγκη να μιλήσω για τον καλύτερο απ’ αυτούς, τον Κώστα Κωνσταντινίδη, που έχει φύγει πρόωρα, εδώ και 20 χρόνια. Δε θα μιλήσω για τα πεπραγμένα του στα 16 χρόνια που υπηρέτησε την Τοπική Αυτοδιοίκηση, ούτε για το υψηλό αίσθημα ευθύνης με το οποίο αντιμετώπιζε όλα τα ζητήματα που περιλαμβάνονταν στην ημερήσια διάταξη των συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου. Θα αναφερθώ μόνο σε ένα περιστατικό που με συγκλόνισε και που όσα χρόνια και να περάσουν δεν πρόκειται να διαγραφεί από τη μνήμη μου.

Στα μέσα της δεκαετίας του 90, λοιπόν, το δημοτικό συμβούλιο Κιλκίς κλήθηκε να αποφασίσει για την τύχη δέκα περίπου δημοτικών οικοπέδων, που ήταν χαρακτηρισμένα ως «διαθέσιμα – κατεχόμενα». Κατεχόμενα με τους τυπικούς και ουσιαστικούς όρους που προέβλεπε η κείμενη νομοθεσία δεν ήταν, αλλά ήταν ένα καλό μέσον εξυπηρέτησης των πελατειακών σχέσεων της τότε διοικούσας παράταξης με τους «ημετέρους». Οι συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου γίνονταν τότε στην αίθουσα της Δημοτικής Βιβλιοθήκης στο παλιό δημαρχείο, που ήταν γεμάτη από πολίτες. Στην πρωτομιλία του ο Κώστας εξέτασε μια – μια τις νόμιμες προϋποθέσεις παραχώρησης αποδεικνύοντας ότι εν προκειμένω δεν ίσχυε καμία. Εξήγησε, επίσης, την αναγκαιότητα κοινωφελών χρήσεων που χρειάζεται η πόλη, τις οποίες θα μπορούσαν να παραλάβουν αυτά τα οικόπεδα. Μιλούσε, όμως, σε ώτα μη ακουόντων. Θυμάμαι όλους αυτούς τους επίσημους, το Δήμαρχο, τον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου, τους αντιδημάρχους καθισμένους σε ένα τραπέζι σε υπερυψωμένη θέση να χασκογελάνε με όσα έλεγε ο Κώστας. Και τον πρόεδρο να κοιτάζει εναγωνίως το ρολόι του για να σταματήσει την ενοχλητική τοποθέτηση μόλις συμπληρωνόταν το πεντάλεπτο.

Ακολούθησαν και άλλες τοποθετήσεις συμβούλων, άλλες υπέρ άλλες κατά, για μια προειλημμένη ούτως ή άλλως απόφαση. Τη δευτερομιλία του ο Κώστας, φανερά συγκινημένος, τη ξεκίνησε με τη φράση:

-Σας εκλιπαρώ, κύριοι συνάδελφοι, αυτά τα οικόπεδα είναι για το μέλλον των παιδιών μας!

Ο άνθρωπος που ποτέ δεν παρακάλεσε κανέναν στη ζωή του γιατί ήταν πολύ περήφανος για να το κάνει, εκλιπαρούσε τώρα για να μη χαθεί η δημοτική περιουσία. Ο άνθρωπος που δεν είχε δικά του παιδιά ταπεινωνόταν για τα άγνωστα παιδιά του Κιλκίς που τα νοιάζονταν και αγωνιούσε για το μέλλον τους σαν να ήταν δικά του.

Κι όση ώρα μιλούσε ο Κώστας εκείνοι πάνω στο τραπέζι τον χλεύαζαν, ώσπου ο πρόεδρος τον απέπεμψε λέγοντας: «Κατεβείτε κ. Κωνσταντινίδη, ο χρόνος σας τελείωσε».

Με συγκλόνισε εκείνη τη μέρα ο Κώστας. Θαύμασα το μεγαλείο της ψυχής του κι αισθάνθηκα σπουδαίος γιατί ήμουν φίλος του.

Τι θα γινόταν άραγε αν σήμερα εμφανιζόταν ως υποψήφιος ένας άνθρωπος σαν τον Κώστα, ένας άνθρωπος σαν αυτόν της επικεφαλίδας «που ξέρει να μιλά, που ξέρει πιο πολύ και να πιστεύει»; Θλίβομαι που το λέω αλλά το πιο πιθανό είναι ότι δε θα ψηφιζόταν…

Σχολιάστε