My Twitter Feed

20 Μάιος, 2017

ΕΙΔΗΣΕΙΣ.ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ:

«Μπλε φάλαινα» και στο Κιλκίς! -

Σάββατο, 20 Μάιος, 2017

Κινητοποιήσεις εργαζομένων ΟΤΑ -

Σάββατο, 20 Μάιος, 2017

Δράσεις για ιστορικό τουρισμό -

Παρασκευή, 19 Μάιος, 2017

Υπογραφές για Δήμο Γουμένισσας -

Πέμπτη, 18 Μάιος, 2017

Μόνο το ΠΑΜΕ συγκέντρωση -

Τετάρτη, 17 Μάιος, 2017

Διήμερη απεργία της ΠΟΕ-ΟΤΑ -

Τετάρτη, 17 Μάιος, 2017

Τι θέλει η επιχειρηματικότητα -

Τετάρτη, 17 Μάιος, 2017

Διήμερη αποχή των δικηγόροι -

Τετάρτη, 17 Μάιος, 2017

Περί πολιτικής ηθικής

giorgos-floridis2Του Γιώργου Φλωρίδη

————————————————————-Τώρα που κατακάθισε ο «κουρνιαχτός», που σηκώθηκε με αφορμή την παραίτηση από το κόμμα, αλλά όχι από την ευρω-βουλευτική έδρα, ενός νέου (και προερχόμενου από τα κοινωνικά κινήματα – κατά την υπερήφανη δήλωσή του) ευρω-βουλευτή, ίσως είναι χρήσιμες κάποιες σκέψεις σ’ ένα διάλογο που αφορά την ποιότητα της δημοκρατίας μας, αλλά και τις εκπτώσεις που είμαστε έτοιμοι, κατά περίπτωση, να κάνουμε.

Πολλές φορές η συζήτηση φτάνει σε αδιέξοδο, επειδή δεν ξεκινά από υπαρκτές καταστάσεις, αλλά από ιδανικές. Εννοώ κυρίως τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε το κομματικό φαινόμενο και τη λειτουργία του στην Ελλάδα. Για πολλές δεκαετίες, πολλοί από εμάς -πολιτικοί και πολίτες- δεχτήκαμε, ανεχτήκαμε, συμμετείχαμε, βολευτήκαμε και εξυπηρετηθήκαμε από τη λειτουργία των κομμάτων ως καρικατούρα δημοκρατίας, με αναγνώριση του κυρίαρχου αρχηγικού δικαιώματος. Οι εσωτερικοί συσχετισμοί αφορούσαν κυρίως τους «από κάτω», μέχρι του σημείου που δεν έθιγαν ή θίγουν -ακόμη και σήμερα- τον αρχηγό. Τα ελληνικά κόμματα ουδέποτε διαμόρφωσαν εσωτερική δημοκρατία, κατά το πρότυπο πολλών ευρωπαϊκών κομμάτων. Κυρίαρχος σκοπός τους ήταν -και παραμένει- η κατάκτηση και, κυρίως, η «παντί τρόπω» διατήρηση της κυβερνητικής εξουσίας. Η περίπτωση της τρικομματικής δείχνει ότι τελικά η μονοκομματική δυνατότητα διακυβέρνησης δεν ήταν η πραγματική αιτία των δεινών μας, αφού η πελατειακή αντίληψη για το κράτος-λάφυρο και η εξυπηρέτηση φίλων και κολλητών περνούν μέρες δόξας αυτήν την περίοδο. Όσοι συμμετείχαν -και συμμετέχουν- στη λειτουργία των κομμάτων, έχουν αποδεχτεί, μεταξύ των πολλών άλλων, ένα από τα βασικά στοιχεία της εξουσίας του αρχηγού και του περιβάλλοντός του: τον ορισμό των προσώπων που θα συμμετάσχουν στα ψηφοδέλτια του κόμματος σε όλες τις εκλογές. Αν, λοιπόν, αυτό συμβαίνει, τότε η συζήτηση για το πού «ανήκει» η βουλευτική ή ευρω-βουλευτική έδρα έχει μια εύκολη απάντηση: στο κόμμα, στο οποίο με τις γνωστές -και αποδεκτές από πριν, διαδικασίες- ανακηρύχθηκε κάποιος ως υποψήφιος και εκλέχθηκε. Ή, για να το πούμε αλλιώς, αυτός που αποδεχόμενος τις διαδικασίες εκλέχθηκε, απλώς δεν θα είχε εκλεγεί αν δεν είχε εγκριθεί -εσωκομματικά- η υποψηφιότητά του ή αν ήταν υποψήφιος ως ανεξάρτητος. Μπορεί η υποψηφιότητά του να έφερε κάποιους προσωπικούς του ψήφους στο κόμμα, αλλά αυτό ποτέ δεν μπορεί να μετρηθεί κατά πόσο έπαιξε ρόλο στο να πάρει το κόμμα (προσοχή: το κόμμα) την έδρα.

Υπάρχει, άραγε, διαφορά στην περίπτωση ενός δημοκρατικά οργανωμένου κόμματος σε σχέση με την έγκριση της υποψηφιότητας και την «κυριότητα» της έδρας; Κατά τη γνώμη μου και σε τελική ανάλυση καμία. Στα εκλογικά συστήματα των ευρωπαϊκών χωρών δεν υπάρχει σταυρός προτίμησης. Σε κάποια από αυτά, οι ψηφοφόροι διατηρούν το δικαίωμα να αλλάζουν τη σειρά των προς εκλογή υποψηφίων, αλλά στην πράξη τηρούν τη σειρά εκλογής που έχει επιλέξει το κόμμα. Τι θα έπρεπε να γίνεται, λοιπόν, στην περίπτωση σημαντικής διαφωνίας ενός βουλευτή με το κόμμα του; Στην πατρίδα μας, όλοι όσοι κάποια στιγμή διαφωνούν και θέλουν να αποστασιοποιηθούν από το κόμμα τους, δηλώνουν με μεγάλη ευκολία ότι πλέον είναι ανεξάρτητοι και διατυπώνουν, διαχρονικά και χωρίς καμία πρωτοτυπία και φαντασία, την ίδια άποψη: «δεν αποστάτησα εγώ, αλλά το κόμμα μου από τις αρχές του». Πώς ορίζεται, όμως, η «αποστασία» ενός ολόκληρου κόμματος; Αν ένα κόμμα αλλάξει ριζικά πορεία, αυτό γίνεται είτε με απόφαση του αρχηγού και της ομάδας του -όπως γίνεται αποδεκτό από τον κάθε υποψήφιο στην Ελλάδα- είτε με αποφάσεις των συλλογικών οργάνων του. Επομένως, το συμπέρασμα είναι απλό: για την όποια αλλαγή συμπεριφοράς στην πορεία του κόμματος, ο κόσμος θα αποφασίσει στις επόμενες εκλογές. Μέχρι τότε, αυτός που διαφωνεί οφείλει να παραδώσει την έδρα του. Αυτήν που δεν θα είχε πάρει ποτέ αν δεν είχε τοποθετηθεί ως υποψήφιος από το κόμμα ή αν είχε τολμήσει να κατέλθει στις εκλογές ως ανεξάρτητος. Και από τη θέση του πολίτη, αυτήν στην οποία βρισκόταν πριν την υποψηφιότητά του, να υπερασπίσει τις ιδέες του.

Στην περίπτωση που μας απασχόλησε τελευταία, κάποιοι επιχείρησαν διάφορες κλιμακώσεις στην κριτική τους: «έπρεπε, λένε, να παραδώσει την ευρω-βουλευτική του έδρα, αφού είχε εκλεγεί με λίστα ως επιλογή του αρχηγού, ενώ οι άλλοι που έχουν εκλεγεί με σταυρό και έχουν ανεξαρτητοποιηθεί μετά τις εκλογές, δεν οφείλουν να το κάνουν». Κάπως έτσι αρχίζουν οι εκπτώσεις, όσον αφορά τις αποδεκτές πολιτικές συμπεριφορές. Σύμφωνα με όσα υποστηρίζω παραπάνω, αυτή η άποψη δεν αντέχει σε καμία κριτική. Εισάγει δύο μέτρα και δύο σταθμά για το ίδιο ακριβώς ζήτημα. Κι όταν αρχίζουν οι εκπτώσεις σε κρίσιμα ζήτημα πολιτικής ηθικής και ποιότητας της δημοκρατίας, τότε δεν υπάρχει σταματημός. Ας σκεφτούμε πού έχουμε φτάσει κι ας δούμε επιτέλους ότι το πολιτικό σύστημα, στο οποίο συμμετείχα, δεν οδήγησε τυχαία τη χώρα στη χρεοκοπία. Οι διαρκείς εκπτώσεις σε θέματα διαφάνειας και στην εσωτερική κομματική δημοκρατία, όπως και η αποδοχή της πελατειακής και παρασιτικής διαχείρισης κρίσιμων θεμάτων που βόλεψαν και βολεύουν πολλούς, πρέπει να μας οδηγήσουν σε μια ισχυρή απόφαση: να τα αλλάξουμε όλα εκ βάθρων. Υπέρ της δημοκρατίας. Είναι κρίμα, σ’ αυτή τη δύσκολη εποχή που περνάμε, όπου ο κόσμος αναζητά νέα πρότυπα συμπεριφοράς, οι πολιτικοί να του προσφέρουν τα ακριβώς αντίθετα. Ο Στέλιος Ράμφος λέει ότι οι Έλληνες πείθονται λιγότερο από τα επιχειρήματα και περισσότερο από τα παραδείγματα. Αναζητάμε, λοιπόν, τα νέα παραδείγματα. Αλλιώς, δεν έχουμε καμία τύχη.

Άρθρο στο protagon.gr

Σχόλια
4 Σχόλια to “Περί πολιτικής ηθικής”
  1. Ο/Η Παράνομος λέει:

    Οι εκλογές δεν είναι ΠΛΕΟΝ ύψιστη δημοκρατική διαδικασία. Αν μπορούσαν να αλλάξουν κάτι οι εκλογές, το σύστημα θα τις είχε βγάλει παράνομες. Αλήθεια, ο  Κοινωνικός Σύνδεσμος ποια γνώμη έχει για την συμβολή του πουλέν σας, Γιάννη Στουρνάρα, στην κατάντια της χώρας;Εκτός και αν ξέχασες πως είστε συναγωνιστές και κάποτε καθόσασταν δίπλα δίπλα και λέγατε τις εξυπνάδες σας. Αν το ξέχασες ρίξε μια ματιά σε αυτό το βίντεο για αν φρεσκάρεις την μνήμη σου.

  2. Ο/Η Μελίνα λέει:

    Η φράση του Στέλιου Ράμφου (που δε χρειάζεται να είσαι φιλόσοφος για να τη διατυπώσεις, την εκφράζει ο κάθε μέσος Έλληνας καθημερινά) απευθύνεται μάλλον σε σας. Χορτάσαμε τα ωραία λόγια , τα οποία ομολογώ ότι διατυπώνετε μ’ έναν πολύ γλαφυρό τρόπο. Νομίζω ότι κανεις δε σας αμφισβητεί ως δεινό ομιλητή.Αλλά δεν ήσαστε μόνο αυτό. Συμμετείχατε στη διακυβέρνηση αυτού του τόπου στα χρόνια που διαμόρφωσαν το πιο νοσηρό κι επικίνδυνο κλίμα. Τα παραδείγματα λοιπόν δεν πείθουν. Το λιγότερο που έχετε να κάνετε είναι να γράφετε με ψευδώνυμο (όπως εγώ) ώστε να μην προκαλείτε. Η σωτηρία του τόπου θα έρθει όταν όλοι όσοι συνέβαλαν , άλλος περισσότερο , άλλος λιγότερο στη διαμόρφωση του καταστροφικού τοπίου να σιωπήσουν. Ν’ αφήσουν στα «παραδείγματα» να βγουν μπροστά και να πάρουν τα ηνία αυτού του τόπου. Η κάθε τοπική κοινωνία κρύβει υγιείς δυνάμεις που επτέλους πρέπει να βγουν μπροστά. Τελειώνοντας το σχόλιο οφείλω να σας αναγνωρίσω ότι συμφωνώ με την παραίτησή σας όταν διαφωνήσατε με το κόμμα σας. Το απολύτως όμως έντιμο θα ήταν πρώτα με την ψήφο σας να εκφράζατε τη διαφωνία σας κι ύστερα ν’ ακολουθούσε η παραίτησή σας. Γνωρίζατε εκ των προτέρων την ψήφο του αντικαταστάτη σας.

  3. Ο/Η Λούκυ Λούκ λέει:

    Συμφωνώ με την Μελίνα σε όλα εκτός απ’ το «να αφήσουν τα παραδείγματα και βγούν μπροστά και να πάρουν τα ηνία αυτού του τόπου», διότι εδώ υπάρχει μιά σημαντική αντίφαση. Δηλαδή απο την μία, οτι συμμετείχε ως υπουργός στο νοσηρό καθεστώς της εποχής και μετά τον καλεί αντί να δίνει παραδείγματα, να αναλάβει μαζί με άλλους τα ηνία. Αγαπητή Μελίνα πιστεύω οτι με μπαγιάτικα υλικά το φαγητό θα βγεί μάπα. Και δεν εννοώ τα προσώπατα(όπως έλεγε ο μπακάλης στην ταινία » Της κακομοίρας»), αλλά την φιλοσοφία μιας πολιτικής πλατφόρμας πάνω στην οποία πατάνε όλοι αυτοί που διετέλεσαν κάποτε κυβερνητικοί και αφού εγκατέλειψαν το καράβι της εξουσίας ο καθένας για τους δικούς του λόγους, εμφανίζονται σήμερα ως πολιτικοί εκ παρθενογεννέσεως. Αναρωτιέμαι μόνο το εξής: Οπως είπε και ο «Παράνομος» πιό πάνω ο κ. Φλωρίδης με τον Στουρνάρα( ναί, δεν αξίξει το «κύριος» ο τύπος αυτός, γιατί απλά δεν είναι)) ήταν κολλητοί στον «Κοινωνικό Σύνδεσμο», δηλαδή ασπάζονταν το ίδιο ιδεολογικό πλαίσιο και τις ίδιες πρακτικές. Επομένως λογικά σκεπτόμενοι θεωρούμε, οτι οι επιλογές του Στουρνάρα απο την θέση του υπουργού των οικονομικών που μας έχουν ΡΗΜΑΞΕΙ, δεν θα διαφοροποιούνταν και πολύ αν στην θέση του βρισκόταν ο κ. Φλωρίδης. Δεν είμαστε δά και τόσο αφελείς για να πιστέψουμε το αντίθετο. Το γεγονός οτι σήμερα είναι ενας ανεξάρτητος πολιτικός ο κ. Φλωρίδης δεν αναιρεί την απο καιρού εκπεφρασμένη πίστη του οτι «πάση θυσία» πρέπει να παραμείνουμε στο Ευρώ, άσχετα με διάφορους «προβληματισμούς περι πολιτικής ηθικής», που άλλο νόημα έχουν όταν κάποιος κατέχει εξουσία και άλλο όταν βρεθεί χωρίς αυτήν. Αυτό απο μόνο του λέει πολλά. Και επειδή η υπόδειξή σου περι σιωπής όλων όσων συμμετείχαν στην διαμόρφωση του καταστροφικού τοπίου θα πέσει στο κενό, λόγω της παθολογικής σχέσης του πολιτικού με την μέχρι σήμερα εφαρμοσμένη πολιτική, ας αναζητήσουμε εμείς οι απλοί πολίτες αλλού τις λύσεις, γυρίζοντας κατ’ αρχάς την πλάτη στο παλιό σαθρό πολιτικό σύστημα και τους ανθρώπους που το υπηρέτησαν. Αρκετά βρώμικα παιγνίδια παίχτηκαν στις πλάτες μας δεκαετίες τώρα.
    Και μην ξεχνάμε οτι κανείς δεν είναι τόσο άξιος ωστε να μονοπωλεί ως αυθεντία την αλήθεια της ζωής.

  4. Ο/Η Μελίνα λέει:

    Όσον αφορά τα «παραδείγματα» φυσικά και δεν εννοώ πολιτικούς που δοκιμάστηκαν. Είμαι από τους τελευταίους που θα παρότρυνα ανθρώπους που κυριάρχησαν στη διαμόρφωση του νοσηρού κλίματος άλλοτε ηθελημένα , άλλοτε άθελά τους, να επιστρέψουν στο πολιτικό σκηνικό. Γι’ αυτούς η αυλαία έπεσε. Εννοώ φυσικά και δεν καταλαβαίνω γιατί παρεξηγήθηκαν τα γραφόμενά μου τους ανθρώπους που η ζωή τους είναι ο καθρέφτης των «πιστεύω» τους.

Σχολιάστε