My Twitter Feed

20 Ιουνίου, 2024

ΕΙΔΗΣΕΙΣ.ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ:

ΕΚΚ: Ψήφισμα για τη FIERATEX -

Πέμπτη, 20 Ιουνίου, 2024

Πρωτιά ΠΕΚ στην ΕΛΜΕ Κιλκίς -

Πέμπτη, 20 Ιουνίου, 2024

Επιτέλους, φράγμα Μεταξοχωρίου -

Πέμπτη, 20 Ιουνίου, 2024

Γαστρονομία και πολιτισμός -

Τετάρτη, 19 Ιουνίου, 2024

Ο γιορτασμός της 21ης Ιουνίου 1913 -

Τετάρτη, 19 Ιουνίου, 2024

Επιτυχής η έναρξη των Πολυκαστρινών -

Τρίτη, 18 Ιουνίου, 2024

“Ρεσιτάλ κυνισμού για το ΓΝΚ” -

Τρίτη, 18 Ιουνίου, 2024

“Ήττα Μητσοτάκη και της παρέας” -

Δευτέρα, 17 Ιουνίου, 2024

Οι θησαυροκυνηγοί – Μέρος 2ο

Του Θανάση Βαφειάδη.


«Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις», έγραφε ο μεγάλος Αλεξανδρινός ποιητής στην αρχή του πιο γνωστού ποιήματός του, το οποίο κατέληγε: «Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν».

Ακριβώς έτσι είναι και τα ταξίδια των θησαυροκυνηγών, με «εκλεκτή συγκίνηση το πνεύμα και το σώμα τους ν’ αγγίζει» όταν κοντεύουν να ανακαλύψουν το χαμένο θησαυρό, αλλά σπανίως τον ανακαλύπτουν, γιατί οι χάρτες με τη θέση του ήταν μούφα, σαν τις προεκλογικές υποσχέσεις, γιατί οι πληροφορίες ήταν ψευδείς, σαν τις ειδήσεις στα τηλεοπτικά δελτία ή γιατί κάποιος άλλος πριν απ’ αυτούς τον είχε ήδη βρει. Και έτσι ενώ ξεκίνησαν με τον ανιχνευτή χρυσού στο χέρι απόμειναν με κάτι «άλλο» στο χέρι, το οποίο όμως για λόγους ευπρέπειας δε μου πάει το χέρι να το γράψω. Και παρά την πείρα τους, ποτέ δεν κατάλαβαν οι θησαυροί τι σημαίνουν, ούτε αυτοί ούτε οι Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες που τους ακολουθούν κατά πόδα στις ανασκαφές τους.

Μα καλά, υπάρχουν Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες που καραδοκούν να πάρουν μερίδιο από τα χρυσά και αργυρά νομίσματα και τα «άλλα οιασδήποτε αξίας τιμαλφή πράγματα» που μπορεί να ανακαλυφθούν από τους πολίτες; Φυσικά και υπάρχουν και δεν είναι άλλοι από τους κρατικούς υπαλλήλους, που σύμφωνα με το νόμο του 1934 «Περί χορηγήσεως αδείας προς ενέργειαν ανασκαφών δια την ανεύρεσιν θησαυρού», ελέγχουν την έρευνα, για να εισπράξει το Δημόσιο το 50% της αξίας του θησαυρού, σε περίπτωση ανεύρεσης του.

Και επειδή για την έκδοση της άδειας απαραίτητη είναι η κατάθεση τοπογραφικού διαγράμματος που θα απεικονίζει τη θέση της εκσκαφής, είχα την τύχη να γνωρίσω αρκετούς θησαυροκυνηγούς, που απευθύνθηκαν στο τεχνικό γραφείο μας για να συντάξουμε το σχετικό διάγραμμα. Και λέω είχα την τύχη όχι γιατί απέκτησα τα διαμερίσματα που μου υπόσχονταν ότι θα μου δωρίσουν στην περίπτωση ανεύρεσης αλλά γιατί οι ιστορίες που άκουσα από αυτούς ξεπερνούσαν κάθε όριο φαντασίας.

Μερικές μάλιστα ήταν και αρκούντως διασκεδαστικές, όπως το περιστατικό που συνέβη στο χωριό Κεντρικό όταν οι αυτόχθονες θησαυροκυνηγοί βρέθηκαν σε αδιέξοδο, γιατί ο χάρτης με τον οποίο ήταν εφοδιασμένοι οι Σέρβοι συνεργάτες τους αποδείχτηκε πλαστός. Και για να μη μαλώνουν σαν τα κοκόρια, κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα να υπνωτίσουν έναν κόκορα, ο οποίος είχε μαντικές ικανότητες. Για να ελέγξουν αυτόν το συνάδελφο της Πυθίας με λειρί, πριν βρεθεί κάποιος και τους πει ότι είχαν ενός κοκόρου γνώση, έκρυψαν μια λίρα σε ένα χωράφι και ο υπνωτισμένος κόκορας τη βρήκε, ευτυχώς γι’ αυτόν, γιατί αλλιώς θα κατέληγε κοκκινιστός. Θησαυρός όμως, δυστυχώς γι’ αυτούς, δε βρέθηκε.

Η αλήθεια είναι ότι όλες αυτές οι εξωφρενικές ιστορίες, για το κλεμμένο ασήμι από τα αρχαία μεταλλεία του Δύσωρου και της Δοϊράνης που κάποιοι μιμούμενοι τον Άρπαλο υπεξαίρεσαν από το θησαυροφυλάκιο του Μεγαλέξανδρου, για τα νομίσματα και τα τιμαλφή που έκρυψαν φεύγοντας οι παλιοί κάτοικοι της περιοχής μας, Βούλγαροι και Τούρκοι ή για τις λίρες που έδωσαν οι Εγγλέζοι στους αντάρτες, έχουν μια δόση ιστορικής αλήθειας. Αλλά πώς να πιστέψει κανείς ότι ένα στρατιωτικό αυτοκίνητο της Αντάντ γεμάτο λίρες είναι θαμμένο κάτω από τη γη κάπου στις Πετράδες; Πολύ περισσότερο πώς να πιστέψει ότι δυο βαγόνια τρένου γεμάτα κλοπιμαία χρυσαφικά οι Γερμανοί κατάφεραν και τα έθαψαν, όπως θα έθαβαν ένα κιβώτιο, στην περιοχή του Χέρσου για να μην πέσουν στα χέρια των ανταρτών, που ενέδρευαν για να τους χτυπήσουν κατά την υποχώρησή τους, τις τελευταίες μέρες του Οκτώβρη του 1944;

Κάποιες από τις ιστορίες ήταν και επιμορφωτικές, προϋπέθεταν όμως τη γνώση της χρησιμοποιούμενης από τους θησαυροθήρες ορολογίας, την οποία αρχικά δε γνώριζα. Έτσι, όταν μου έλεγαν ότι ο θησαυρός βρίσκεται σε «τράπεζα» το μυαλό μου πήγαινε στις θυρίδες των τότε τραπεζών, όπως η Τράπεζα της Ανατολής ή το υποκατάστημα της Γεωργικής Τράπεζας που υπήρχε στο Κιλκίς το 1911. Η «τράπεζα» όμως στη γλώσσα τους είναι η υπόγεια κρύπτη, τοποθετημένη σε βάθος αρκετών μέτρων. Μια τέτοια βουλγαρική τράπεζα που μου έδειξαν σε χάρτη βρισκόταν δίπλα στην κόγχη του ιερού μιας παλιάς εκκλησίας, δε λέω σε ποιο χωριό, γιατί οι θησαυροκυνηγοί θα ξεκινήσουν νύχτα με τα σκαπανικά και τους ανιχνευτές και θα βλέπει η μέρα τα λαγούμια που ματαίως έσκαψαν και θα γελά. Όσο για τους χάρτες που μου έδειχναν ήταν εντυπωσιακοί και περισσότερο ένας που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «Άτλαντας», που είναι η συλλογή επιμέρους χαρτών, αφού στην επιφάνειά του είχαν χαραχτεί πάνω στο δέρμα 10 θέσεις θησαυρών!

Όλες αυτές τις ιστορίες που μου διηγήθηκαν δεν είχα, δυστυχώς, την πρόνοια να τις καταγράψω. Γιατί αν τις κατέγραφα και τις μετέφερα αυτολεξεί στο χαρτί, χωρίς να προσθέσω ούτε μια κεραία, το πρώτο κρατικό βραβείο λογοτεχνίας θα το είχα στο τσεπάκι!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Σχολιάστε