My Twitter Feed

22 Μαΐου, 2024

ΕΙΔΗΣΕΙΣ.ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ:

Κλειστά πάντα τα εργαστήρια -

Δευτέρα, 20 Μαΐου, 2024

Σήκω Ψυχή μου στα Ελευθέρια -

Δευτέρα, 20 Μαΐου, 2024

ΑΔΕΔΥ: Κάλεσμα για νέα απεργία -

Δευτέρα, 20 Μαΐου, 2024

Κασσελάκης: Υπέγραψε ομόνοια! -

Κυριακή, 19 Μαΐου, 2024

Ο γραμματέας ΠΑΣΟΚ στο νομό -

Παρασκευή, 17 Μαΐου, 2024

Εκλογική επιτροπή και μήνυμα -

Παρασκευή, 17 Μαΐου, 2024

Κόντρα δήμου με διευθύντρια ΔΕ -

Παρασκευή, 17 Μαΐου, 2024

Παππάς: Επικίνδυνη μετεστέγαση -

Πέμπτη, 16 Μαΐου, 2024

Μετεκλογικοί αναστοχασμοί

Του Νίκου Κωνσταντινίδη*


Στο τέλος της εκλογικής ημέρας όλα είναι μια σύγκριση αλλά και σύγκρουση μεταξύ των δυνάμεων που πήραν μέρος σ’ αυτήν, αλλά και εκείνων των ΜΜΕ, που όλο το προεκλογικό διάστημα «μαγείρευαν» το κλίμα που ήθελαν. Οι εκλογές ναι μεν κερδίζονται με την ψήφο, αλλά το αποτέλεσμά τους ως ένα βαθμό, προδιαγράφεται και από τον Τύπο. Είναι μια μάχη ανάμεσα στην πληροφόρηση και την παραπληροφόρηση, στην αλήθεια και το ψέμα. Κι όπως σε κάθε μάχη τον πρώτο λόγο τον έχουν τα όπλα, το ίδιο και στην πολιτική μάχη. Νικά πιο εύκολα αυτός που κατέχει τα μιντιακά όπλα.

Έχει όμως και η Αριστερά τα δικά της θανάσιμα λάθη. Το πρώτο ήταν ότι τα έβαλε με τα τηλεοπτικά κανάλια, όταν το 2015 κατέκτησε την κυβερνητική εξουσία. Υποχρέωσε τους ιδιοκτήτες τους, μετά από τρεις σχεδόν δεκαετίες, να πληρώσουν φόρο για τη χρήση των τηλεοπτικών συχνοτήτων. Προς στιγμή φάνηκε ότι κέρδισε τη νομική μάχη, αλλά όταν ήρθαν οι εκλογές μετά, το πλήρωσε ακριβά, γιατί δεν είχε ούτε ένα δικό της μεγάλο κανάλι.

Ποιο κανάλι, άλλωστε, θα στήριζε μια κυβέρνηση που το φορολογεί κι όχι εκείνη που το επιδοτεί κι από επάνω; Αυτό το λάθος πλήρωσε και θα το πληρώνει και στην πορεία ο Σύριζα. Το είδαμε και χθες όπου όλος ο δημοσιογραφικός κόσμος των καναλιών απαιτούσε έμμεσα την παραίτηση του Τσίπρα! Όπως υπάρχουν οι μισθοφόροι του όπλου, υπάρχουν και οι μισθοφόροι της πένας. Τζάμπα κανείς δεν πολεμά.

Δεύτερο θανάσιμο λάθος για τον Σύριζα ήταν να μαζέψει από τον λαό 37 δις και αντί να τα επιστρέψει προεκλογικά σ’ αυτόν, αντί να εφαρμόσει μια κοινωνική πολιτική, αναφορικά με το ΦΠΑ στα τρόφιμα, τον ειδικό φόρο κατανάλωσης, κι όλα τ’ άλλα που έλεγε πρόσφατα, παρέδωσε και τα 37 δις στο αντίπαλο κόμμα, αγνοώντας το πιο βασικό κανόνα: Ότι «στον πόλεμο δεν δανείζουν όπλο και στη βροχή ομπρέλα». Ο Σύριζα δάνεισε και τα δυο!

Εκείνο που μπορείς να το κάνεις ως κυβέρνηση, για το καλό του λαού, δεν το αναβάλλεις για μετά. Γιατί δεν είναι σίγουρο ότι θα έχεις ξανά την ίδια ευκαιρία. Όλα γίνονται καλύτερα την κατάλληλη ώρα.

Τρίτο θανάσιμο λάθος. Ο Σύριζα αντί να οργανώσει πολιτικά τον κόσμο που τον ψήφισε το 2015, αντί να λειτουργήσει αυτοδιοικητικά και ιδεολογικά, ως ενιαίο σώμα, αδιαφόρησε οικτρά, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει πουθενά σε τοπικούς φορείς, σε συλλόγους, σε σωματεία και σε διάφορα θεσμικά όργανα, έτσι ώστε να μην μπορεί να παράγει στελέχη, που θα τον βοηθούσαν μετά στις εθνικές εκλογές. Αντίθετα κλείστηκε σαν το στρείδι στο όστρακό του και αφυδατώθηκε. Καθόλα αυτά τα χρόνια ήταν σαν μια φιάλη με δύο διαφορετικά υγρά, που δεν έκαναν χημική ένωση.

Τέταρτο λάθος του Σύριζα ήταν η πολυτασικότητα και η ποσόστωση. Η μεν πολυτασικότητα θόλωνε συχνά το προφίλ του κόμματος, καθώς εξέπεμπε διαφορετικά μηνύματα προς την κοινωνία, η δε ποσόστωση λειτούργησε ενάντια στην ισοτιμία της ψήφου, άρα και την εσωκομματική δημοκρατία, καθώς άφησε έξω από τα κομματικά όργανα μέλη που πήραν περισσότερους ψήφους. Έτσι μεταφέρθηκε η αδικία από το ένα φύλο στο άλλο.

Γενικά η προεκλογική συμπεριφορά φέτος έμοιαζε σε πάρα πολλά με την κινηματογραφική. Στηρίχθηκε στη λογική της δημιουργίας καινοφανών κομματικών «αστέρων», αντίστοιχων των κινηματογραφικών, με κοινό παρονομαστή την υποκριτική. Το ποιος υποκρίνεται πιο καλά, είτε ως ηθοποιός, είτε ως πολιτικός, αυτό σχετίζεται με την σκηνοθετική και την υποκριτική ικανότητα του καθενός. Αλλά βεβαίως και με τους κομπάρσους και τους κλακαδόρους που διαθέτει. Σε λίγο βλέπω να στέλνονται βιντεάκια μέχρι και στις Κάννες!

Άλλοτε η πολιτική ασκούταν στο όνομα του λαού. Σήμερα ασκείται προς όφελος του εκάστοτε πολιτικού. Άλλοτε η Αριστερά είχε στις τάξεις της τις μεγαλύτερες πνευματικές μορφές. Σήμερα δυστυχώς δεν συμβαίνει το ίδιο. Η λέξη σύντροφος κάποτε ήταν ιερή. Σήμερα είναι τυπική, ιδίως όταν οι σύντροφοι μηνύουν ο ένας τον άλλον, φαινόμενα αδιανόητα για την Αριστερά! Κι ειδικά στις μικρές κοινωνίες όπου η ψήφος είναι ανθρωποκεντρική. Αυτά και πολλά άλλα έχει να συλλογιστεί κι επιτέλους να καταλήξει στο τι θέλει! Αλλιώς, θα αναρωτηθεί κάθε μέλος καβαφικά και δικαίως: Τι δουλειά έχω εδώ; διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.

*Εκπαιδευτικός – συγγραφέας

Σχολιάστε