My Twitter Feed

15 Μαΐου, 2024

ΕΙΔΗΣΕΙΣ.ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ:

Σπουδαία έκθεση του ΑΕΙ μας -

Τρίτη, 14 Μαΐου, 2024

Παιονία: 2η φάση αδελφοποίησης -

Δευτέρα, 13 Μαΐου, 2024

ΑΟΚ: Σπουδαίο “διπλό” στο Αιγίνιο -

Δευτέρα, 13 Μαΐου, 2024

Συναντήσεις Δένδια στο Κιλκίς -

Δευτέρα, 13 Μαΐου, 2024

Η επίσκεψη Φ. Σαχινίδη στο νομό -

Δευτέρα, 13 Μαΐου, 2024

Παππάς: Όχι χρεωκοπία της Υγείας -

Κυριακή, 12 Μαΐου, 2024

“Μοντέλο για τη χώρα το Σταραμάκι” -

Παρασκευή, 10 Μαΐου, 2024

Επίσκεψη Δένδια για ευρωεκλογές -

Πέμπτη, 9 Μαΐου, 2024

Κριτική ταινιών από τον Γιάννη Τσιτσίμη

Φτερά και Πούπουλα -Αίγυπτος 2023-Διάρκεια: 115΄

Συμπαραγωγή: Γαλλία, Αίγυπτος, Ολλανδία, Ελλάδα, 2021

  • Παραγωγή: Ζουλιέτ Λεπούτρ
  • Σκηνοθεσία: Ομάρ Ελ Ζοχάιρι
  • Σενάριο: Ομάρ Ελ Ζοχάιρι, Αχμέντ Αμέρ
  • Φωτογραφία: Καμάλ Σαμί
  • Μοντάζ: Χισάμ Σακρ
  • Πρωταγωνιστούν: Σάμι Μπασούνι, Μοχάμεντ Αμπντ Ελ Χαντί, Φαντί Μινά Φαουζί, Ντεμιάνα Νασάρ
  • Διανομή: Cinobo

 Μεγάλο Βραβείο στην Εβδομάδα Κριτικής των Καννών και το βραβείο Ιρις Μειοψηφικής Παραγωγής της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφο

Γράφει ο Γιάννης Τσιτσίμης

Ο σουρεαλισμός ως δομικό στοιχείο του φιλμ προϋπήρξε αρκετές φορές πριν από αυτή την όμορφη ταινία από την Αίγυπτο κυρίως επειδή το επέβαλλε ως αισθητική με αριστουργηματικό τρόπο ο μεγάλος Μπουνιουέλ. Ταυτόχρονα έφερε στον κινηματογράφο την πολιτική αλληγορία, την αμφισβήτηση στο δίκαιο της εξουσίας και την τοποθέτηση των ηρώων σε έναν κόσμο υπαρκτό μεν και γύρω μας αλλά παράλληλο και σε άλλα πεδία πέρα από αυτά που είναι ορατά.

Πίσω λοιπόν από την κάμερα ξεδιπλώνεται ένας άλλος κόσμος που εμείς δεν τον γνωρίζουμε και περιοριζόμαστε σε αυτόν που ο φακός επιλέγει να μας δείξει. Εικόνα κατ’ αποκοπή. Με παρόμοιό τρόπο, αποκοπή της καθημερινότητας δηλαδή κι εναλλαγή της με αφύσικα πράγματα που όμως γίνονται αποδεκτά σαν να μη συνέβη τίποτα, έχουμε κι εδώ: στην αρχή της ταινίας ο καταπιεστικός και επιβλητικός πατέρας μεταμορφώνεται σε…κοτόπουλο! Όλα καλά όμως γιατί για κάθε ανοησία ενός άνδρα υπάρχει μια γυναίκα έτοιμη ν’ αναλάβει δράση την ίδια στιγμή που η (αραβική, αιγυπτιακή) κοινωνία την έχει θέσει στο περιθώριο ως μαγείρισσα, μητέρα-τροφό και αξιώνει από αυτήν να είναι μια αμίλητη ως φιγούρα, και πλήρως υποταγμένη στον άνδρα-τύραννο.

Τη ταινία ενισχύει ένα σκηνικό απόκοσμο. Το διαμέρισμα, άθλιο κι ετοιμόρροπο σε μια οικοδομή που προορίζεται αποκλειστικά για τους εργάτες του συγκεκριμένου κοντινού εργοστασίου, βρίσκεται ανάμεσα στα φουγάρα αυτής της βιομηχανίας τα οποία εκπέμπουν το διοξείδιο τους μέσα στο σπίτι από τα ανοικτά του παράθυρα. Μια τηλεόραση κατεστραμμένη, ένας ιδιοκτήτης που πηγαινοέρχεται με απειλές έξωσης για το ενοίκιο και το χρέος, μια κατάσχεση ενός διαλυμένου πλυντηρίου, ένα μωρό που διαρκώς κλαίει, τα εργοστάσια που δε σταματούν να παράγουν μαυρίλα και μια γυναίκα μόνη της ολότελα να πασχίζει να κολυμπήσει στον ωκεανό χωρίς να ξέρει κολύμπι. Κι ένα κοτόπουλο να βρωμίζει παντού τα ήδη βρώμικα τοπία.

Μια ζωή απομονωμένη σε ένα τρίγωνο. Ανδρική εξουσία, εργοστάσιο και εγκατάλειψη. Ένα μεταβομηχανικό τοπίο θλίψης, ένα μετά Αντονιόνι φιλμ (Κόκκινη έρημος) όπου εκτός από τα άψυχα κτίρια εμφανίζονται και άψυχοι άνθρωποι. Το Feathers του πρωτοεμφανιζόμενου Ομάρ Ελ Ζοχάιρι δεν είναι μια ταινία με την οποία θα νιώσετε βολικά αλλά μια δουλειά που έρχεται σε συνέχεια της «άνοιξης» του αραβικού αφρικανικού κόσμου και των πολλών καλών φιλμ που παράγονται (κυρίως με τη βοήθεια της Γαλλίας) από την Αίγυπτο, το Μαρόκο, την Τυνησία, την Αλγερία έχοντας σαν κεντρικό στόχο να μιλήσουν με μια «άλλη» κινηματογραφική γλώσσα για θέματα ταμπού όπως το Ισλάμ και την απεριόριστη κρατική του εξουσία, τη θέση των γυναικών υπό τον νόμο, την κακοποίηση του ατόμου από το κοινωνικό σύνολο, την καταπίεση των ανθρώπων ως μέσα στο μεδούλι τους από μια παράλογη κυβέρνηση μετα-δικτατορία. Ένα σινεμά δηλαδή πολιτικοποιημένο άψογα (και γι’ αυτό επικίνδυνο όπως και του Ιράν ειδικά).

Μπορεί η ζωή να μοιάζει με τη μεταφορά αυτής της ταινίας. Μια μεταφορά συμβολική όπου ο Δεσπότης-ανήρ της οικογένειας να μεταμορφώνεται σε κοτόπουλο το οποίο όμως η γυναίκα-σύζυγος, αμίλητη και αμετάβλητη, εξακολουθεί να υπηρετεί σαν να μη συνέβη η μεταμόρφωσή του χάρη σ’ έναν τοπικό μάγο!

Στο αλληγορικό σινεμά του Μπουνιουέλ υπήρχε πάντα μια διέξοδος. Εδώ δεν υπάρχουν πόρτες. Μόνο αφεντικά που χρωστάς το ενοίκιο μιας τρώγλης. Μόνο φουγάρα στο μπαλκόνι σου. Και μία όρνιθα που επιμένει να σου θυμίζει ότι κάποτε ήσουν άνθρωπος. Υποδεχτείτε έναν καινούργιο κινηματογράφο που τα λέει έξω από τα δόντια κι ας έχει …φτερά (και πούπουλα).

Σχολιάστε