My Twitter Feed

23 Μαΐου, 2024

ΕΙΔΗΣΕΙΣ.ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ:

Δημιουργίες πτυχιούχων και φοιτητών -

Τετάρτη, 22 Μαΐου, 2024

Μετεό σταθμός στην Αξιούπολη -

Τετάρτη, 22 Μαΐου, 2024

Κλειστά πάντα τα εργαστήρια -

Δευτέρα, 20 Μαΐου, 2024

Σήκω Ψυχή μου στα Ελευθέρια -

Δευτέρα, 20 Μαΐου, 2024

ΑΔΕΔΥ: Κάλεσμα για νέα απεργία -

Δευτέρα, 20 Μαΐου, 2024

Κασσελάκης: Υπέγραψε ομόνοια! -

Κυριακή, 19 Μαΐου, 2024

Ο γραμματέας ΠΑΣΟΚ στο νομό -

Παρασκευή, 17 Μαΐου, 2024

Εκλογική επιτροπή και μήνυμα -

Παρασκευή, 17 Μαΐου, 2024

Κριτική ταινιών από τον Γιάννη Τσιτσίμη

TAR– ΗΠΑ, 2022-158’ – Σκηνοθεσία: Todd Field

Υποψήφια για καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, σενάριο, φωτογραφία και 1ο γυναικείο ρόλο στα Όσκαρ. Δεν πήρε τίποτα…

Τι είναι αυτό που τελικά κυνηγά ένας άνθρωπος και δεν μπορεί να φτάσει ενώ βρίσκεται ήδη στο ζενίθ της ζωής κι επιτυχίας του; Γιατί ενώ έχει κατακτήσει την κορυφή εξακολουθεί να πιέζει τη μοίρα του μέχρι την τελική καταβαράθρωση;

Αμείλικτο ερώτημα που στα χέρια του Τοντ Φιλντ και της ερμηνείας που αποσπά από την Κέιτ Μπλάνσετ έρχεται να σαρώσει την ιδέα που έχουμε για τον κόσμο σε συνάρτηση με τον εαυτό μας (τον εγωιστή, καλά βολεμένο στην κρυψώνα του εαυτό μας).

Η συνθέτρια κυνηγά ολότελα μια σκιά. Μια σκιά που αφήνει πίσω της έντονα τα χνάρια της μα δεν μπορεί να τη φτάσει ποτέ. Μόνο στο τέλος, έκπτωτη και πολύ μακριά πια από τα κέντρα της δημοσιότητας, αντιλαμβάνεται πως σε όλη της τη ζωή κυνήγησε τη δική της σκιά και όχι της επιτυχίας η του απόλυτου θριάμβου. Και γίνεται πια η ίδια ένα με τη σκιά της πέρα στην Ασία, μόνη κι αλλοιωμένη από την ίδια της την αυταπάτη, την ίδια της την αυτοκαταστροφή ως αποτέλεσμα υπέρμετρης εγωπάθειας, στοιχείο που διαθέτουν οι απόλυτοι σταρ. Κι αυτή έζησε (μα κι έσβησε) σαν αστέρι.

 Στην υπόθεση, η συνθέτης και μαέστρος Λίντια Ταρ, έχει σαρώσει όλα τα βραβεία στον χώρο της διεύθυνσης ορχήστρας κλασικής μουσικής, δισκογραφεί εκτεταμένα στην Deutsche Grammophon και θεωρείται δικαίως η μεγαλύτερη εν ζωή γυναίκα μαέστρος. Ωστόσο αρχίζει να συναντά τριγμούς στην ολότελα πετυχημένη ζωή της κι ερωτική της σχέση χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι είναι η ίδια που έχει προκαλέσει με την εγωπαθή ενίοτε συμπεριφορά της, την αρχή της μεγάλης της πτώσης, της δίχως έλεος συντριβής της. Τα είχε όλα, τα έχασε όλα.

Ο σκηνοθέτης που είναι κυρίως ηθοποιός και που δεν μας έχει δώσει σκηνοθετικά κάτι σημαντικό στο παρελθόν (οι αδιάφορες ταινίες του  In the Bedroom και Little Children ) εδώ δίνει ένα ρεσιτάλ αποθέωσης του ατόμου στην πορεία του προς την κάθοδο χωρίς το ίδιο να το γνωρίζει, χαμένο μέσα στα νέφη και τα ψέματα του περίγυρου. Μια αόρατη ψύχωση φαίνεται να αγκαλιάζει νοσηρά την συνθέτρια και να την οδηγεί στα σκοτάδια της ψυχής της κι από εκεί σε ανεξερεύνητα πεδία μιας ιδιότυπης, προσωπικής κόλασης.

Η πορεία προς την τρέλα και η Κέιτ Μπλάνσετ ως περσόνα ερμηνείας αυτής της πορείας, αφήνουν διακριτά σημάδια στα μάτια του θεατή. Αντιλαμβάνομαι (εν μέρει) την αδυναμία μερικών κριτικών να μη δεχθούν την ερμηνεία της μόνο στο βαθμό που δεν είναι φιλόμουσοι (…). Διαφορετικά θα έπρεπε να την αποθεώσουν. Μα επειδή εδώ και πολλά χρόνια τα μάτια των κριτικών είναι «ερμητικά κλειστά», φτάσαμε σε ανούσιες βραβεύσεις που υποτιμούν την τέχνη του κινηματογράφου και τη νοημοσύνη των θεατών (πχ βραβείο Α γυναικείου ρόλου σε μια κούφια ερμηνεία στο «Τα πάντα όλα» τής κατά τα άλλα συμπαθητικής και ιδιαίτερα αγαπημένης μας Μισέλ Γιο, αλλά όχι και βραβείο για μια ταινία με γκριμάτσες κουγκ φου…).

Τελικά τι είναι η αρχή μιας κατηφόρας; Κι αν δεν μπορούν να τη σταματήσουν ούτε οι συνθέσεις του Μπετόβεν, τότε τι απομένει; Όταν έρχεται η ώρα να σβήσει ένα άστρο μοναχικό, προηγείται πάντα μια έκρηξη. Και το φως του αστεριού που έσβησε μένει να φέγγει μετά από χιλιάδες χρόνια στο άπειρο…

  • Παραγωγή: Τοντ Φιλντ, Αλεξάντρα Μίλσαν, Σκοτ Λάμπερτ
  • Σκηνοθεσία: Τοντ Φιλντ
  • Σενάριο: Τοντ Φιλντ
  • Φωτογραφία: Φλόριαν Χοφμάιστερ
  • Μοντάζ: Μόνικα Βίλι
  • Μουσική: Χιλντούρ Γκουνταντότιρ
  • Πρωταγωνιστούν: Κέιτ Μπλάνσετ, Νοεμί Μερλάντ, Νίνα Χος
  • Διάρκεια: 158 λεπτά
  • Διανομή: Tulip Entertainment

Η Φάλαινα (The Whale) – 2022, ΗΠΑ-117΄ – του Ντάρεν Αρονόφσκι

Υπάρχουν μερικές φορές στον κινηματογράφο που βρίσκεσαι αντιμέτωπος με μια ταινία που όχι μόνο δεν μπορείς να προσεγγίσεις με τον συνήθη διατυπωμένο κριτικό λόγο αλλά είναι αδύνατο να την προσεγγίσεις γενικά. Γιατί, ταινίες όπως η «φάλαινα», έρχονται για να σε αλλάξουν. Να σε αλλάξουν σαν θεατή, σαν άνθρωπο. Βγαίνεις διαφορετικός όταν τα φώτα ανάψουν και πρέπει ν’ αποχωρήσεις από την αίθουσα. Και δεν μπορείς να μιλήσεις, δεν έχεις όρεξη να σχολιάσεις, απλώς αντικρύζεις τον διπλανό σου που δακρύζει κι η φωνή του σφίγγεται κι έπειτα σφίγγεσαι μέσα σου κι εσύ και βγαίνεις στη νύχτα και παρακαλάς να βρέχει για να ξεπλύνει ο κόσμος τα σκόρπια του όνειρα και τις φρούδες, καθημερινές ελπίδες του.

Το να δεις την «φάλαινα» είναι θέμα ψυχικής κατάστασης. Αντιμέτωπος με το καθηλωτικό αριστούργημα του μεγάλου Ντάρεν Αρονόφσκι και τον εγκιβωτισμένο έγκλειστο ήρωά του, αναρωτιέσαι αν υπάρχει κάπου κι ένας μικρός θεός για τους δεύτερους ήρωες της ζωής. Γιατί σχεδόν όλο το φιλμ είναι μέσα σε τέσσερις τοίχους που αποτελούν στην ουσία την φυλακή του υπέρβαρου φιλόλογου καθηγητή που υποδύεται εκπληκτικά ο για χρόνια ξεχασμένος Μπρένταν Φρέιζερ. Και είναι φυλακισμένος γιατί δεν μπορεί καλά καλά να κουνηθεί για τις βασικές του ανάγκες μέσα στο σπίτι, είναι υποχρεωμένος να δέχεται διαρκώς την εθελοντική νοσηλεία της φίλης του νοσοκόμας (Χονγκ Τσάου) είναι καταδικασμένος να σκέφτεται τον χαμένο για πάντα έρωτά του και περισσότερο απ’ όλα είναι απομονωμένος γιατί το διάλεξε ο ίδιος, αντιμέτωπος με την ντροπή της εμφάνισής του απέναντι στον κόσμο, κάτι που είναι αδύνατο να διαχειριστεί καθώς ζυγίζει πάνω από 200+ κιλά…

Κι εκεί που τον συναντάμε εμείς πια ως θεατές και κοινωνοί του άλυτου προβλήματός του, έχει αποφασίσει να μη δεχτεί πλέον καμία βοήθεια και ν’ αφεθεί να πεθάνει σαν λύτρωση από το διαρκές βασανιστήριο αυτής της ζωής. Στο σημείο αυτό εισέρχεται η από καιρό χαμένη 18χρονη κόρη του από τον γάμο του πριν πολλά χρόνια (στο ρόλο η γνωστή και από τη σειρά stranger things Σάντι Σινκ).

Δεν είναι μια ακόμη-αμερικάνικη- ταινία για ένα άνθρωπο κατατρεγμένο και καταδυναστευμένο κοινωνικά που αρνείται την επικοινωνία και ζει κοινωνικά αποκλεισμένος. Είναι ένα φιλμ-από τα ελάχιστα στην ιστορία του κινηματογράφου-που πλησιάζουν, αγγίζουν την ψυχή και αναρωτιούνται για τα όρια της ανθρώπινης υπόστασης, της ατομικής έπαρσης και της νομοτελειακής ύπαρξης του ατόμου ως μη αποδεκτό ανάμεσα στα άλλα, τα συνηθισμένα, τα «κανονικά», τα «κοινωνικώς αποδεκτά».

Ο ήρωας του Αρονόφσκι τολμά να πεθάνει όταν όλοι οι άλλοι θα ήθελαν να ζουν, τολμά να μιλήσει για τον έρωτα όταν πολλοί θα έκρυβαν τα λόγια τους, αποζητά την αγάπη ενώ εισπράττει μόνο μίσος, δε διστάζει να κρυφθεί για να μην χαλάσει την αστική μας βιτρίνα που επιτάσσει ο καθωσπρεπισμός των ΜΜΕ με τους μοδάτους ξυρισμένους κόντρα στις γάμπες άνδρες και τις τύπισσες που φοράνε ψηλοτάκουνα γιατί έτσι τις θέλει το…Instagram. Ο ήρωας του Αρονόφσκι ζει ακριβώς δίπλα σας αλλά εσείς δεν τον βλέπετε, δεν θέλετε να τον δείτε γιατί δεν αντέχετε τα κιλά και τις δίπλες του, την απέραντη λαιμαργία και το απύθμενο στόμα του, αντέχετε όμως να σάς ξεχερσώνει τη ζωή η κάθε κυβέρνηση που πατά πάνω στο μέλλον των παιδιών σας. Αυτός λοιπόν ο υπέρβαρος παχύσαρκος χοντρός σάς κουνάει το μαντήλι της απόγνωσης γιατί δεν τη φοβάται τη στιγμή που όλοι μας κρύβουμε τη δειλία μας για μια επιτέλους αληθινή ζωή έξω από τις συμβάσεις της κοινωνίας μέσα στο ζοφερό, ρουτινιασμένο πέρασμα της ημέρας μας…

Αυτή η ταινία θα σάς αλλάξει. Θα είστε άλλοι άνθρωποι όταν θα τελειώσει. Αν έχει ακόμη απομείνει μέσα σας κάτι από τον αληθινό σας εαυτό και δεν ανησυχείτε μήπως τον εκθέσετε, αφεθείτε και δε θα το μετανιώσετε. Αν πάλι είστε από αυτούς που θεωρούν υπερβολικό σκηνοθέτη τον Αρονόφσκι ή και κάπως νοσηρό, τότε μην πάτε. Δεν θα καταλάβετε γιατί στα κομμάτια η αίθουσα πλημμύρισε από συναίσθημα, δάκρυ και οργή. Δεν θα καταλάβετε τίποτα. Σας κατάπιε από καιρό η φάλαινα του Μελβίλ, ο τρομερός Μόμπι Ντικ…

ΥΓ 1 . Υπάρχει ένα εκπληκτικό βιβλίο του Μπορίς Βιάν, το «Και να καθαρίσουμε τους κακομούτσουνους». Αρκετές φορές μου ήρθε στη σκέψη μετά τη θέαση της ταινίας μια και στο βιβλίο αυτό ειρωνικά μπαίνει η ιδέα πως η κοινωνία θα έχει πολύ καλύτερη βιτρίνα εφόσον εκλείψουν οι χοντροί, οι άσχημοι, οι περιθωριακοί και κατ’ επέκταση οι αποτυχημένοι…

ΥΓ 2. Μέρος της εγχώριας κριτικής (…) άρχισε ήδη να αποδομεί τη «φάλαινα» με τον γνωστό τρόπο του παντογνώστη κριτικού που μόνο αυτός ξέρει και οι υπόλοιποι είμαστε προβατάκια. Μη δίνετε σημασία σε ανθρώπους που δεν έχουν καρδιά. Δείτε την ταινία σε μεγάλη οθόνη…

  • Παραγωγή: Τζέρεμι Ντόσον, Αρι Χάντελ, Ντάρεν Αρονόφσκι
  • Σκηνοθεσία: Ντάρεν Αρονόφσκι
  • Σενάριο: Σάμιουελ Ντ. Χάντερ
  • Φωτογραφία: Μάθιου Λίμπατικ
  • Μοντάζ: Αντριου Βάισμπλουμ
  • Μουσική: Ρομπ Σίμονσεν
  • Πρωταγωνιστούν: Μπρένταν Φρέιζερ, Σάντι Σινκ, Χονγκ Τσάου
  • Διάρκεια: 117 λεπτά

  • Διανομή: Tanweer

Σχολιάστε