My Twitter Feed

25 Μαΐου, 2024

ΕΙΔΗΣΕΙΣ.ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ:

SOS από το σχολείο της Μεγ. Βρύσης -

Σάββατο, 25 Μαΐου, 2024

ANKI: Γαστρονομία και τουρισμός -

Σάββατο, 25 Μαΐου, 2024

ΠΑΣΟΚ: Επίσκεψη του Λ. Καχριμάκη -

Σάββατο, 25 Μαΐου, 2024

Πανελλήνιο πρωτάθλημα Κ-16 και Κ-20 -

Παρασκευή, 24 Μαΐου, 2024

Ο Κεφαλογιάννης σε ΠΕ και Δήμο Κιλκίς -

Πέμπτη, 23 Μαΐου, 2024

Δημιουργίες πτυχιούχων και φοιτητών -

Τετάρτη, 22 Μαΐου, 2024

Μετεό σταθμός στην Αξιούπολη -

Τετάρτη, 22 Μαΐου, 2024

Κλειστά πάντα τα εργαστήρια -

Δευτέρα, 20 Μαΐου, 2024

Ιχνηλατώντας ένα εκδοτικό γεγονός

Κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες το πολυαναμενόμενο βιβλίο της Αρχοντούλας και του Νίκου Κωνσταντινίδη “Ιχνηλατώντας τις Ρίζες μας – Στο Καρς του Καυκάσου”, που αποτελεί για το τόπο μας ένα εκδοτικό γεγονός με εξαιρετική βαρύτητα, καθότι ανταποκρίνεται πλήρως στις φιλόδοξες προθέσεις των συγγραφέων αλλά και στις υψηλές προσδοκίες των αναγνωστών.

Το συγγραφικό ζεύγος κόρης – πατέρα, γνωστό στη τοπική μας κοινωνία και όχι μόνο, για τις ευαισθησίες του αλλά και την ακάματη ενεργητικότητά του στα θέματα του ποντιακού ελληνισμού και γενικότερα της διαχρονικής προσφυγικής περιπέτειας στο τόπο μας, παρουσιάζουν μια τοιχογραφία των χρόνων της μεγαλύτερης θύελλας του νέου ελληνισμού, με συγγραφικό ύφος που ξεπερνά την απλή ιστορική καταγραφή, στήνοντας τρανό χορό στα λιβάδια μιας απαράμιλλής ποιητικής πεζογραφίας, εφάμιλλης λαμπρών στιγμών της λογοτεχνικής μας παράδοσης και της σύγχρονης έκφρασης.

Πρόκειται για ένα βιβλίο που δεν πρέπει να λείπει από τα ράφια καμιάς μικρής ή μεγάλης, ιδιωτικής ή δημόσιας βιβλιοθήκης, καθώς προσφέρεται για σύγχρονη αναγνωστική απόλαυση και για διαχρονική παρακαταθήκη-δώρο σ`  αυτούς που έρχονται.

Για του λόγου το αληθές παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο, με την ευχή να έχει σε βάθος χρόνου τη διαδρομή που του αξίζει:

“Η γλώσσα θυμάται. Η σκέψη σωπαίνει. Το αγέρι με την ανάσα του ξυπνά του νου τα φύλλα. Οι μνήμες αρνούνται να συμβιβαστούν με τη λήθη. Αντιστέκονται στην παντοκρατορία στου πανδαμάτορα χρόνου.

Η ζωή βαδίζει αργά αλλά σταθερά πίσω από του ρολογιού τους δείκτες. Τη μετράς καθώς κυλούν τα χρόνια με μνήμες παρά με προσδοκίες, καθώς περνάς από τη έξαρση στη πτώση κι από την ένταση στη σιωπή, στη σκέψη και στην περίσκεψη. Καθώς ψάχνεις να βρεις απάντηση σε ερωτήσεις που δεν απαντήθηκαν ποτέ.

Είναι στιγμές που αισθάνεσαι το ποτάμι της ζωής να κυλά μέσα από τα χέρια σου και χάνεται στη θάλασσα, όπως ένα όνειρο που η διψασμένη νύχτα το καταπίνει, ώσπου το φως να έρθει. Το φως που θρέφει τον καρπό αλλά και που ξεραίνει τη ζωή σαν άνθος.

Ήταν φθινόπωρο κι έκανε ψύχρα. Τ’ άστρα βιαστικά, με το πρώτο σούρουπο, κρεμά-στηκαν στον ουρανό, λυχνάρια αναμμένα για το δρόμο. Όλοι ήταν έτοιμοι για τη μεγάλη απόδραση. Έκλεισαν μια στάλα φως στα μάτια τους από τον ήλιο της στερνής μέρας, για να μπορούν να δουν όσα θα αποχαιρετούσαν τη νύχτα: τα σπίτια, το βουνό και του χωριού το ακούραστο ποτάμι. Σιγή θανάτου απλώθηκε παντού. Κούρνιασε η νυχτερίδα στη φωλιά της. Η ανάσα τους έγινε ένα με τη σιωπή. Μόνα σημάδια ζωής οι δροσοσταλίδες, δάκρυα πάνω στα φύλλα των δέντρων. Οι νοτισμένες πέτρες, λαμπύριζαν στου φεγγαριού το φως. Τα νερά του ποταμού Κύρου πιστά στον προορισμό τους κατηφόριζαν στη θάλασσα.

Ήταν άγρια χαράματα, όταν οι κάτοικοι από το Ντορτκιλισέ, το Κογκ και το Τουρκιασέν ανέβηκαν στα κάρα, για να πάνε στο Σιντισκόμ, κι από εκεί μαζί με τους Σιντισκομιώτες και τ’ άλλα χωριά του Αρταχάν να κατηφορίσουν στο Βατούμ περνώντας από το Γιαλαούτσαμ. Το Γιαλαούτσαμ ήταν βουνό πολυδαίδαλο, με ρεματιές βαθιές και χαράδρες απόκρημνες. Με πυκνά ρουμάνια, που μέσα τους φώλιαζαν άγρια θηρία. Στα ξέφωτα φαίνονταν κάποια μικρά σπίτια τυλιγμένα στην ομίχλη, που έμοιαζαν με κουρνιασμένα όρνεα. Ο αγέρας φυσούσε δυνατά και τα δέντρα υποκλίνονταν στην υπεροχή του. Βάδιζαν με όλες τους τις ανάσες. Οι μάνες έσφιγγαν με δύναμη πάνω στο στήθος τα μωρά τους, να τα προστατέψουν από το κρύο. Κι όταν απόκαμναν και δεν άντεχαν άλλο, έψαχναν απάνεμο μέρος να φυλαχτούν….”

Σχολιάστε