My Twitter Feed

7 Μαΐου, 2024

ΕΙΔΗΣΕΙΣ.ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ:

3,8 εκ. για συντήρηση δρόμων -

Τρίτη, 30 Απριλίου, 2024

Στη Βουλή οι διακοπές σε φ/β -

Τρίτη, 30 Απριλίου, 2024

ΑΔΕΔΥ: Όλοι σε απεργία 1ης Μάη -

Τρίτη, 30 Απριλίου, 2024

Κάλεσμα φορέων για τη 1η Μάη -

Τρίτη, 30 Απριλίου, 2024

ΑΟΚ: Απίστευτη ανατροπή από το ΙΕΚ ΔΕΛΤΑ -

Κυριακή, 28 Απριλίου, 2024

Βροντερό “παρών” για την Υγεία -

Σάββατο, 27 Απριλίου, 2024

Ερώτηση ΚΚΕ για τη Παθολογική -

Παρασκευή, 26 Απριλίου, 2024

Επισκέψεις ενόψει ευρωεκλογών -

Πέμπτη, 25 Απριλίου, 2024

Η τελευταία μάχη της κατοχής

Κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες το βιβλίο του Ανδρέα Αγτζίδη «Η Μάχη του Κιλκίς: Η τελευταία μάχη της Κατοχής», από τις εκδόσεις Επίκεντρο. Η εισαγωγή στο βιβλίου του εν ζωή Κιλκισιώτη εκπαιδευτικού, είναι του γιού του Βλάση Αγτζίδη, γνωστού στο πανελλήνιο και όχι μόνο συγγραφέα και ιστορικού.

Η Μάχη του Κιλκίς της 4ης Νοεμβρίου του 1944 υπήρξε μια από τις πλέον αιματηρές συγκρούσεις στο τέλος της περιόδου της ναζιστικής Κατοχής και μια από τις πλέον άγνωστες και αδιερεύνητες. Άφησε ως κληρονομιά τον απόλυτο διχασμό, που σε τοπικό επίπεδο «ξεπεράστηκε» με τη σιωπή και τους μονολόγους των πολιτικών επιγόνων των πρωταγωνιστών.

Το τραύμα εκείνων των γεγονότων, που κορυφώθηκαν με τη μάχη της 4ης Νοεμβρίου του 1944, παραμένει ακόμα ανοικτό στην κιλκισιώτικη κοινωνία, η οποία πλήρωσε βαρύτατο φόρο αίματος την περίοδο της Κατοχής, όσο και την επόμενη περίοδο της Λευκής Τρομοκρατίας αλλά και του Εμφύλιου Πολέμου.

Αγτζίδης Ανδρέας

Ο Αν­δρέ­ας Αγ­τζί­δης γεν­νή­θη­κε το 1926 στο Σταυ­ρο­χώ­ρι του Κιλ­κίς από γο­νείς αγρό­τες. Η Κα­το­χή από τη να­ζι­στι­κή Γερ­μα­νία και η βουλ­γα­ρι­κή επι­βου­λή κα­τά της Μα­κε­δο­νί­ας και της Θρά­κης, σφρά­γι­σαν την ταυ­τό­τη­τα της γε­νι­άς του.

Συμ­με­τεί­χε στην Αντί­στα­ση μέ­σα από τις γραμ­μές της ΕΠΟΝ και βί­ω­σε έντο­να όλες τις επό­με­νες σκλη­ρές φά­σεις της δε­κα­ε­τί­ας του ’40. Το 1947 πέ­ρα­σε με πο­λύ κα­λή σει­ρά στην Παι­δα­γω­γι­κή Ακα­δη­μία Θεσ­σα­λο­νί­κης, όπου και γρά­φτη­κε αφού εξα­σφά­λι­σε με με­γά­λη δυ­σκο­λία το απα­ραί­τη­το «πι­στο­ποι­η­τι­κό κοι­νω­νι­κών φρο­νη­μά­των».

Ως εκ­παι­δευ­τι­κός ανα­μί­χθη­κε ενερ­γά στον δι­δα­σκα­λι­κό συν­δι­κα­λι­σμό, ενώ αρ­θρο­γρα­φού­σε προ­δι­κτα­το­ρι­κά στην εφη­με­ρί­δα Κυ­ρί­αρ­χος Λα­ός της Ενώ­σε­ως Κέ­ντρου. Επί τρία έτη εκλέ­γε­ται πρό­ε­δρος του Δι­δα­σκα­λι­κού Συλ­λό­γου Κιλ­κίς, έως και την δι­κτα­το­ρία της 21ης Απρι­λίου 1967.

Από το 1971 έως τη συ­ντα­ξι­ο­δό­τη­σή του υπη­ρέ­τη­σε στην Αθή­να. Με το τέ­λος της Δι­κτα­το­ρί­ας ασχο­λή­θη­κε ενερ­γά με την πο­λι­τι­κή ενώ ήταν ιδρυ­τι­κό μέ­λος της ΠΑ­ΣΚΕ εκ­παι­δευ­τι­κών. Το 1997, αρ­κε­τά χρό­νια με­τά τη συ­ντα­ξι­ο­δό­τη­σή του, επέ­στρε­ψε στο Κιλ­κίς όπου συμ­με­τεί­χε ενερ­γά στα δρώ­με­να.

Σχολιάστε