My Twitter Feed

22 Μαΐου, 2024

ΕΙΔΗΣΕΙΣ.ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ:

Κλειστά πάντα τα εργαστήρια -

Δευτέρα, 20 Μαΐου, 2024

Σήκω Ψυχή μου στα Ελευθέρια -

Δευτέρα, 20 Μαΐου, 2024

ΑΔΕΔΥ: Κάλεσμα για νέα απεργία -

Δευτέρα, 20 Μαΐου, 2024

Κασσελάκης: Υπέγραψε ομόνοια! -

Κυριακή, 19 Μαΐου, 2024

Ο γραμματέας ΠΑΣΟΚ στο νομό -

Παρασκευή, 17 Μαΐου, 2024

Εκλογική επιτροπή και μήνυμα -

Παρασκευή, 17 Μαΐου, 2024

Κόντρα δήμου με διευθύντρια ΔΕ -

Παρασκευή, 17 Μαΐου, 2024

Παππάς: Επικίνδυνη μετεστέγαση -

Πέμπτη, 16 Μαΐου, 2024

Η μεγάλη ανατριχίλα!

Του Τάσου Παππά.


Τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων σχετικά με την ποιότητα της δημοκρατίας, τον τρόπο λειτουργίας της Δικαιοσύνης, τη χαμηλή βαθμολογία που παίρνουν το Κοινοβούλιο και τα κόμματα είναι απογοητευτικά. Θα έπρεπε να προκαλούν μεγάλη ανησυχία στο πολιτικό σύστημα, σε όλες τις πλευρές του. Και στις συστημικές και στις αντισυστημικές. Ωστόσο αν εξαιρέσουμε κάποιες παρεμβάσεις, μάλλον δεν φαίνεται να προβληματίζουν το προσωπικό που στελεχώνει τους θεσμούς. Αγνοια κινδύνου; Ηττοπαθής συμφιλίωση με την γκρίζα πραγματικότητα; Παράδοση χωρίς μάχη; Η εντύπωση που τείνει να γίνει δεσπόζουσα όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε πολλές χώρες του πλανήτη είναι ότι τα πράγματα δεν αλλάζουν, ότι η Δικαιοσύνη πάντα θα προστατεύει τους πλούσιους και τους ισχυρούς, ότι οι κυβερνήσεις λειτουργούν ως υπάλληλοι οργανωμένων συμφερόντων, ότι οι κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες κάνουν ό,τι γουστάρουν, ότι στα Κοινοβούλια γίνονται πληκτικές συζητήσεις τις οποίες δεν παρακολουθούν ούτε οι εκλεγμένοι, ότι οι πολιτικοί ουδέποτε θα πληρώσουν για τις πομπές τους, ότι τα κόμματα εξουσίας παρά τις διαφορές τους εφαρμόζουν πάνω-κάτω τις ίδιες πολιτικές που δεν αμφισβητούν το καθεστώς, αντιθέτως το ενισχύουν γιατί εναλλασσόμενα στη διακυβέρνηση αποδεικνύουν (υποτίθεται) ότι λειτουργεί η δημοκρατία, ότι τα μικρότερα κόμματα απλώς φωνάζουν, καταγγέλλουν, τάζουν τον ουρανό με τ’ άστρα, αλλά επί της ουσίας δεν έχουν να προτείνουν κάτι ρηξικέλευθο που θα είναι όμως ρεαλιστικό και κάποια εξ αυτών, κυρίως όσα κινούνται στην περιοχή της αντισυστημικής Αριστεράς, προτιμούν τη διαμαρτυρία και αρνούνται να αναλάβουν όταν παρουσιάζεται η ευκαιρία κυβερνητικές ευθύνες, προφανώς για να μη δοκιμαστούν. Καλύτερα έξω από τον χορό και εισαγγελείς, παρά μέσα σ’ αυτόν και κατηγορούμενοι.

Το αποτέλεσμα είναι ότι κερδίζει έδαφος συνεχώς η άποψη που λέει πως «όλοι το ίδιο είναι». Εδραιώνεται ως αντίληψη και γιατί υπάρχουν ενδείξεις που οδηγούν προς αυτό το συμπέρασμα και γιατί οι ηγεσίες ορισμένων κομμάτων τη διακινούν με πομπώδη ρητορική εξαιρώντας φυσικά τις ίδιες από τον κανόνα. Οι άλλοι είναι το ίδιο, εμείς ξεχωρίζουμε. Πολύ βολικό. Το κάνουν συστηματικά τα ακροδεξιά σχήματα. Το κάνει με άλλη βεβαίως λογική και το ΚΚΕ. Παλιότερα με το σύνθημα «πέντε κόμματα, δύο πολιτικές» γιατί πέντε ήταν τα κόμματα στη Βουλή, το κάνει και σήμερα που είναι περισσότερα κόμματα στη Βουλή. Φυσικά ο δήθεν αντισυστημισμός της Ακρας Δεξιάς με τον αντικαπιταλισμό του ΚΚΕ δεν έχουν καμιά σχέση. Δεν είναι όλα τα κόμματα το ίδιο και δεν είναι όλοι ίδιοι μέσα στα κόμματα. Το «είναι όλοι το ίδιο» είναι βούτυρο στο ψωμί του ακροδεξιού λαϊκισμού, είναι το υλικό πάνω στο οποίο στηρίζεται το αφήγημά του. Αυτός υποδύεται τον σωτήρα, αυτός ισχυρίζεται ότι έχει τις λύσεις για όλα τα σοβαρά ζητήματα που ταλαιπωρούν τον κόσμο, αυτός ξέρει ποιος ευθύνεται για την άσχημη κατάσταση, αυτός είναι έτοιμος να αναλάβει, αρκεί να τον εμπιστευτούν οι πολίτες.

Δεν επιδιώκει την κατάλυση της δημοκρατίας. Αλλά ο εκλογικός δρόμος προς την απίσχνανση της δημοκρατίας είναι πιο ύποπτος. Κολακεύει την κοινή γνώμη (αυτό το φάντασμα του πύργου για το οποίο όλοι μιλούν αλλά ουδείς το έχει δει), με αστόχαστες υποσχέσεις, ρηχές αναλύσεις και παχιά λόγια. Ομνύει στη δημοκρατία των από κάτω. Καταγγέλλει τη σημερινή ατροφική μορφή της. Επιτίθεται στις κυβερνήσεις γιατί έχουν αναθέσει στην τεχνοκρατία τη διαχείριση των δημόσιων υποθέσεων. Δεσμεύεται ότι θα ρωτάει τον λαό για όλες τις κρίσιμες αποφάσεις. Εκμεταλλεύεται την κρίση της Αριστεράς και στη σοσιαλδημοκρατική και στη ριζοσπαστική και στην κομμουνιστική εκδοχή της. Πείθει με τα κηρύγματά του κατά των ανισοτήτων τα πληβειακά στρώματα, που θυμωμένα εξαιτίας της κατάστασης που βιώνουν παρασύρονται. Πείθει και τμήματα των μεσαίων στρωμάτων, που νιώθουν να χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους και ψάχνουν τους υπεύθυνους για τη βίαιη μετακίνησή τους από τη μέση της κοινωνικής πυραμίδας στον πάτο. Φιλοδοξούσαν να γίνουν αστοί και γίνονται πρεκαριάτο.

Είναι καιρός λοιπόν, όπως υποστηρίζει ο Πιερ Ροζανβαλόν στο βιβλίο του «Η δική μας διανοητική και πολιτική ιστορία 1968-2018» (Εκδόσεις Πόλις), «να πάρουμε στα σοβαρά τους λαϊκισμούς (σ.σ. περιλαμβάνει και τον αριστερό λαϊκισμό) και να τους θεωρήσουμε μια συνεκτική απάντηση στη σύγχρονη απομάγευση της δημοκρατίας και στην είσοδο σε μια νέα εποχή ανισοτήτων. Διότι οι λαϊκισμοί θάλλουν πάνω στο έδαφος τόσο των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων και των δυσλειτουργιών της υπαρκτής δημοκρατίας, όσο και της κοινωνικής αποδιοργάνωσης, που συνδέεται με την ανάδυση πρωτόγνωρων μορφών καπιταλισμού». Καχεκτική δημοκρατία από τη μια, καθόλου ελκυστική για τους πολίτες, και καπιταλισμός-καζίνο από την άλλη, που έχει κάνει την απληστία σημαία και μένει στο απυρόβλητο.

Ανάγωγα

Εξηγήσεις ζητούν από το μέγαρο Μαξίμου τα κόμματα της αντιπολίτευσης για τη δήλωση Ζελένσκι ότι υπάρχουν συμφωνίες με την ελληνική κυβέρνηση. Αν τις πάρουν να μου γράψετε. Αυτό δα έλειπε, να δώσει λογαριασμό το κόμμα των ιδιοκτητών της χώρας στους αντιπάλους του που συμμαχούν με τους εχθρούς της πατρίδας για να τη βλάψουν.

Άρθρο στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

Σχολιάστε