My Twitter Feed

5 Μαΐου, 2024

ΕΙΔΗΣΕΙΣ.ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ:

3,8 εκ. για συντήρηση δρόμων -

Τρίτη, 30 Απριλίου, 2024

Στη Βουλή οι διακοπές σε φ/β -

Τρίτη, 30 Απριλίου, 2024

ΑΔΕΔΥ: Όλοι σε απεργία 1ης Μάη -

Τρίτη, 30 Απριλίου, 2024

Κάλεσμα φορέων για τη 1η Μάη -

Τρίτη, 30 Απριλίου, 2024

ΑΟΚ: Απίστευτη ανατροπή από το ΙΕΚ ΔΕΛΤΑ -

Κυριακή, 28 Απριλίου, 2024

Βροντερό “παρών” για την Υγεία -

Σάββατο, 27 Απριλίου, 2024

Ερώτηση ΚΚΕ για τη Παθολογική -

Παρασκευή, 26 Απριλίου, 2024

Επισκέψεις ενόψει ευρωεκλογών -

Πέμπτη, 25 Απριλίου, 2024

Δεν φεύγει ο χρόνος αλλά εσύ

Του Νίκου Κωνσταντινίδη*


Η αλλαγή του χρόνου είναι σταθμός και αφετηρία, είναι ανάμνηση και προσδοκία. Ένα κεφάλαιο που κλείνει και μια νέα σελίδα που ανοίγει. Ξεχωριστές στιγμές μας είναι οι θύμησες από εποχές που δεν οξειδώθηκαν. Από μέρες που ζυμώθηκαν με αρμύρα και ήλιο, από δειλινά με μυρωδιά από νοτισμένο χώμα, απ’ όταν η ζωή ήταν ιδέα ανυποχώρητη και η αγάπη αίσθημα αδιαπραγμάτευτο.

Κυλά ο χρόνος, πότε αργά και πότε γοργά, μετρώντας ασπρόμαυρες φωτογραφίες. «Στέκει» σε γεύσεις αλλοτινές, απαριθμεί χαρές και χίμαιρες και χάνεται στις ρούγες της ταλαίπωρης «πόλης». Ο άνθρωπος, ένας διαβάτης περαστικός του καιρού του, σταχυολογεί μνήμες, ιχνηλατεί πάνω σε παλιές πατημασιές κι ανιχνεύει νέες, ώσπου στο τέλος κατανοεί, ότι δεν είναι ο χρόνος που φεύγει, αλλά αυτός! Πότε ως υψιπέτης και πότε ως υψιπετής. Πρόσεξε τις δύο αυτές λέξεις. Η διαφορά τους βρίσκεται στην οξεία. Σ’ αυτό το μικρό σημαδάκι που μετατρέπει την πτήση σε πτώση και τανάπαλιν.

Ένα ταξίδι η ζωή στην ερημιά του πελάγους, στα σοκάκια της πόλης και τη μοναξιά της μεγαλούπολης. Ένα ταξίδι στο φως και το σκοτάδι, στην αναβροχιά και την μπόρα, στους ορίζοντες της φυγής και στα βάθη της ψυχής. Στο ταξίδι σου με το χρόνο μη φοβηθείς και κυρίως μην δεθείς σαν τον Οδυσσέα σε κατάρτι. Απόλαυσε, ελεύθερος, το τραγούδι των σειρήνων κι, αν από τη μαγεία του παρασυρθείς, μην πτοηθείς. Τη ζωή την ομορφαίνουν, από καμιά φορά και τα λάθη.

Οι δείχτες του ρολογιού σημαδεύουν μεσάνυχτα. Είναι η στιγμή που διαστέλλει τη ζωή, που ενώνει το πριν με το μετά, την πραγματικότητα με την ματαιότητα, την ουσία και την ουτοπία, που μέσα από τη γλώσσα της σιωπής σου λέει:

«Βλέπω τα χνάρια μου πάνω σε αυλακωμένα πρόσωπα και τα αποτυπώματά μου πάνω στην αρχαία πέτρα και στη σκόνη των φτερών της πεταλούδας Βλέπω τους ωροδείκτες να σέρνουν τη ζωή στους υπόγειους δρόμους της Γάζας και στους αυτοκινητόδρομους με τα θανατηφόρα τροχαία της Ελλάδας. Βλέπω τη βία και τη γυναικοκτονία, την σεξουαλική ασέλγεια και τον βιασμό των μικρών παιδιών, από ανθρώπους υπεράνω κάθε υποψίας και ντρέπομαι. Βλέπω τη δικαιοσύνη ηττημένη και την πολιτική του λόμπινγκ να κυριαρχεί ρουσφετολογικά στην Ευρώπη. Βλέπω την ερημιά και την ερήμωση του ανθρώπου και οργίζομαι.

Και τότε ακούω μια φωνή βγαλμένη μέσα από τα ρινίσματα του ήλιου και τα ραπίσματα του ανέμου που μου λέει: Είσαι άνθρωπος, είσαι αίσθημα, είσαι λαός. Εσύ ο δημιουργός, εσύ και ο πλαστουργός της ζωής σου. Κανείς δεν θα πολεμήσει για το δίκιο σου, αν δεν το κάνεις εσύ. Και δεν θα το κάνεις, όσο παραμένεις ένας ραγιάς φοβισμένος. Όσο σκύβεις σαν την καμήλα να σε καβαλάνε.

Άδραξε το νέο χρόνο από την αρχή. Από το πρώτο του κιόλας λεπτό και κάνε ό,τι μπορείς τον κόσμο σου να αλλάξεις. Γιατί ο χρόνος από μόνος του είναι κενός. Το ποτήρι σου το γεμίζεις εσύ και εσύ είσαι που το πίνεις, ανάλογα με το τι βάζεις μέσα του . Λίγες είναι οι στιγμές που καταξιώνουν τον χρόνο. Για αυτές αγωνίσου κι αυτές προσπάθησε να κάνεις ισόβιες.

Αίσιο και ευτυχές το 2024

*Εκπαιδευτικός-συγγραφέας

Σχολιάστε