My Twitter Feed

20 Μάιος, 2017

ΕΙΔΗΣΕΙΣ.ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ:

Κινητοποιήσεις εργαζομένων ΟΤΑ -

Σάββατο, 20 Μάιος, 2017

Δράσεις για ιστορικό τουρισμό -

Παρασκευή, 19 Μάιος, 2017

Υπογραφές για Δήμο Γουμένισσας -

Πέμπτη, 18 Μάιος, 2017

Μόνο το ΠΑΜΕ συγκέντρωση -

Τετάρτη, 17 Μάιος, 2017

Διήμερη απεργία της ΠΟΕ-ΟΤΑ -

Τετάρτη, 17 Μάιος, 2017

Τι θέλει η επιχειρηματικότητα -

Τετάρτη, 17 Μάιος, 2017

Διήμερη αποχή των δικηγόροι -

Τετάρτη, 17 Μάιος, 2017

ΕΒΕ: Ημερίδα για εξαγωγές -

Δευτέρα, 15 Μάιος, 2017

ΒΙΠΕ Κιλκίς: Κουφάρια βιομηχανιών

Το αλιεύσαμε από άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ΙΣΟΤΙΜΙΑ και υπογράφει ο Σπύρος Αλεξίου:

«Η βιομηχανική ζώνη του Κιλκίς είναι γεμάτη με κου­φάρια βιομηχανιών που επιδοτήθηκαν από το ελληνι­κό κράτος, για να καταφύγουν τελικά στη Βουλγαρία, αφού σήκωσαν και τα ρέστα τους από το Χρηματιστή­ριο». 

Το άρθρο με τίτλο «Η ζωή είναι ένα κρεμμύδι που, καθώς το ξεφλουδίζεις, κλαις» (γαλλική παροιμία), αναφέρεται στις γαλλικές εκλογές αλλά επειδή παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον το αναδημοσιεύουμε:

 

Η επίθεση του Economist, την εβδομάδα που πέρασε, στον Γάλλο υποψήφιο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ τον οποίο χαρακτήρισε επι­κίνδυνο, αποκάλυψε τον αμερικανο-βρετανι­κό-γερμανικό ιδεολογικό πόλεμο που κρύβεται πίσω από την κρίση του ευρώ. 

Είναι φανερό ότι η επικείμενη είσοδος σοσιαλιστή προέδρου στο Μέγαρο των Ηλυσίων, και οι διαδικα­σίες που θα ξεκινήσουν την επομένη, φοβίζουν τις αγορές πολύ περισσότερο από τις πολιτικές λιτότητας της Άνγκελα Μέρκελ και του ιερατείου του νεοφι­λελευθερισμού, που έχει φέρει το παγκόσμιο οικο­νομικό σύστημα στα πρό­θυρα της κατάρρευσης. 

Φαίνεται ότι, με την εκλογή Ολάντ, από την μία πλευρά, επισήμως θα τερ­ματιστεί η περίοδος «αρ­γόσυρτης κατάρρευσης» της Ευρωζώνης και, από την άλλη, θα μπει τέρμα στη συγκυριακή ταύτιση θέσεων αγορών και πολιτών. 

Μέχρι σήμερα τόσο οι διεθνείς αγορές, μέσω των οίκων, των hedge funds, των επιχειρηματιών, όσο και οι εργαζόμενοι, μέσω των συνδικάτων, στά­θηκαν απέναντι στις πολιτικές λιτότητας που επέβα­λαν οι Γερμανοί. 

Οι μεν εργαζόμενοι αντέδρασαν με πορείες, δια­μαρτυρίες και επεισόδια. Οι δε επενδυτές εξαφανίστη­καν από τις αγορές κρατικών ομολόγων, δείχνοντας όλοι μαζί ότι ο δρόμος που χάραζαν οι ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού οδηγούσε κάθε μέρα σε μεγα­λύτερη οικονομική ασφυξία και, τελικά, σε αδιέξοδο. 

Με την εκλογή όμως Ολάντ αλλάζει το παιχνίδι. Και κάθε παίκτης επιστρέφει στο ιδεολογικό του οπλο­στάσιο, για να επανεξοπλιστεί, ώστε να πάρει μέρος στο νέο γύρο του παιχνιδιού. 

Είναι φανερό ότι ο Ολάντ, ως σοσιαλιστής, θα επι­διώξει αλλαγές και μεταρρυθμίσεις προς όφελος της ευρύτερης κοινωνίας. Έχει ήδη θέσει θέμα για φόρο Τόμπιν, υψηλότερη φορολόγηση των πλουσίων, μεγα­λύτερο έλεγχο των κεφαλαίων. Και, φυσικά, ως σοσι­αλιστής που σέβεται τον εαυτό του, για μεγαλύτερη ρύθμιση των αγορών. Υποσχέθηκε να ενισχύ­σει το κοινωνικό κρά­τος προσλαμβάνοντας 100.000 νέους υπαλ­λήλους, να επιβάλλει 15% φόρο στις τράπε­ζες και να απαγορεύ­σει τα stock options. 

Έτσι, λοιπόν, φτά­νουμε στην καρδιά του ζητήματος, στο ουσια­στικό διακύβευμα. Οι αγορές ζητούν απορ­ρύθμιση του χρηματοοι­κονομικού συστήματος και της αγοράς εργα­σίας και κόψιμο χρήματος, για να συνεχίσουν το παι­χνίδι. Ενώ η κοινωνία ζητά να κρατήσει τα κεκτημένα στα εργασιακά, την επιβίωση του κοινωνικού κράτους και την αποτελεσματική φορολόγηση των κεφαλαίων, που από τη δεκαετία του ‘80 και μετά, και με τα νέα χρηματοπιστωτικά εργαλεία, ταξιδεύουν ελεύθερα και αφορολόγητα. Επί της ουσίας, άρα, κάποιος πρέπει να γράψει τις ζημιές της οικονομικής κρίσης: οι αγο­ρές ή οι κοινωνίες. 

Οι αγορές και οι νεοφιλελεύθεροι βλέπουν το πο­τήρι μισοάδειο: τα κράτη ξοδεύουν περισσότερα από όσα βγάζουν. Και πρέπει να κόψουν τις πολυτέλειες, να ισοσκελίσουν τους προϋπολογισμούς και να πί­νουν μόνον όσο νερό μπορούν να βάλουν στο ποτήρι. 

Αλλά οι κοινωνίες βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο: κάποιος δεν πρόσθεσε το νερό που του αναλογεί. Από τη δεκαετία του ΄80, που απελευθερώθηκαν οι αγορές και απορρυθμίστηκε το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύ­στημα, τα κεφάλαια ταξιδεύουν ελεύθερα. Επιδοτούνται με κοινοτικά κονδύλια, παράγουν στην Κίνα, τιμολο­γούν στην Ολλανδία και εξαφανίζονται στο Λιχτενστά­ιν με αποτέλεσμα να μην πληρώνουν φόρο πουθενά. 

Η βιομηχανική ζώνη του Κιλκίς είναι γεμάτη με κου­φάρια βιομηχανιών που επιδοτήθηκαν από το ελληνι­κό κράτος, για να καταφύγουν τελικά στη Βουλγαρία, αφού σήκωσαν και τα ρέστα τους από το Χρηματιστή­ριο. Αυτό γίνεται πλέον και σε μικρομεσαίο επίπεδο: Χιλιάδες επιχειρήσεις εγκαθιστούν την έδρα τους στην Κύπρο, και νοικιάζουν τα ακίνητά τους από offshore που οι ίδιες έχουν συστήσει σε φορολογικούς παρα­δείσους. Ας μην ξεχνάμε ότι την τελευταία δεκαετία στην Ελλάδα οι offshore τριπλασιάστηκαν. 

Και έτσι έχουν απομείνει οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι να πρέπει να συντηρούν το κράτος πρό­νοιας σε όλο τον Δυτικό Κόσμο. Εμείς στο Ελλάντα είχαμε να συντηρήσουμε και ένα υπερμέγεθες κομ­ματικό κράτος. Ως εκ τούτου, βρεθήκαμε να καταρ­ρέουμε πρώτοι και καλύτεροι. 

Η έλευση των Γάλλων σοσιαλιστών στην εξουσία είναι φανερό, καταρχήν, ότι θα εισαγάγει νέα δεδομέ­να στην ευρωπαϊκή κρίση. Το πιθανότερο είναι ότι την επομένη των εκλογών οι αγορές θα τρίξουν τα δόντια τους στο νέο αιρετικό Γάλλο ηγέτη. Θα τον απειλήσουν με ακριβότερα επιτόκια και με μεγαλύτερη υποβάθ­μιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας του.

Η Γαλλία παραμένει ελλειμματική και έχει ανάγκη τις αγορές. Οι τράπεζές της, κυρίως οι PNP Paribas και Société Générale, βρίσκονται συνεχώς επί ξυρού ακμής και στο επίκεντρο σκοτεινών φημών. Πώς θα αναστηλώσει το κοινωνικό κράτος, όπως ευαγγελίζε­ται, με άδεια ταμεία;

Γαλλία, Ολλανδία, Ισπανία και φυσικά η Ελλάδα είναι οι παράγοντες αποσταθεροποίησης του συστή­ματος. Τα γρανάζια που ρετάρουν στο σύστημα του ευρώ. Ο Μόντι φαίνεται να δημιουργεί τον νέο άξο­να με τη Γερμανία, οι Ιταλοί όμως παραμένουν στους δρόμους και αντιτίθενται στη λιτότητα.

Ίσως αυτή να είναι η τελευταία εβδομάδα που η Ελλάδα, διασωληνωμένη στο κρεβάτι της εντατικής, παρακολουθεί τους γερμανοτραφείς μαθητευόμενους μάγους να δοκιμάζουν τα γιατροσόφια τους.

Μετά τις εκλογές στη χώρα μας και στη Γαλλία, και αφού ο θάλαμος έχει πλέον γεμίσει ασφυκτικά με Πορτογάλους, Ισπανούς, Ιταλούς και Ολλανδούς, πε­ριμένουμε νέο ιατρικό προσωπικό και νέα φάρμακα.

 

 

Σχολιάστε