My Twitter Feed

12 Μαΐου, 2024

ΕΙΔΗΣΕΙΣ.ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ:

“Μοντέλο για τη χώρα το Σταραμάκι” -

Παρασκευή, 10 Μαΐου, 2024

Επίσκεψη Δένδια για ευρωεκλογές -

Πέμπτη, 9 Μαΐου, 2024

ΠΑΣΟΚ: Το πρόγραμμα ομιλιών -

Τετάρτη, 8 Μαΐου, 2024

3,8 εκ. για συντήρηση δρόμων -

Τρίτη, 30 Απριλίου, 2024

Στη Βουλή οι διακοπές σε φ/β -

Τρίτη, 30 Απριλίου, 2024

ΑΔΕΔΥ: Όλοι σε απεργία 1ης Μάη -

Τρίτη, 30 Απριλίου, 2024

Κάλεσμα φορέων για τη 1η Μάη -

Τρίτη, 30 Απριλίου, 2024

ΑΟΚ: Απίστευτη ανατροπή από το ΙΕΚ ΔΕΛΤΑ -

Κυριακή, 28 Απριλίου, 2024

Αδυναμία αντιπολίτευσης και…

…θνήσκουσα Αριστερά.

Του Γιώργου Φλωρίδη.


Στην ελληνική πολιτική σκηνή, ήδη από την κυβερνητική αλλαγή του 2019 και ιδιαίτερα μετά τα αποτελέσματα του 2023, υπάρχει μια διαρκώς αυξανόμενη συζήτηση για την πολιτική κυριαρχία της κυβέρνησης και την ταυτόχρονη εικόνα παρατεταμένης αδυναμίας της αντιπολίτευσης.

Ειδικότερα, ο προβληματισμός επικεντρώνεται στην ιδεολογική και πολιτική καθήλωση της κεντροαριστερής αντιπολίτευσης, η οποία της αφαιρεί κάθε κυβερνητική προοπτική, όταν, μάλιστα, καθ’ όλη την πορεία της Μεταπολίτευσης, η Κεντροαριστερά όχι μόνο αποτελούσε τη σταθερή εναλλακτική κυβερνητική διέξοδο, αλλά ήταν η ηγεμονική πλευρά στον γνωστό, τότε, κυβερνητικό διπολισμό.

Αναμφίβολα τη βασική πολιτική «ευθύνη» για τα σημερινά αδιέξοδα της αντιπολίτευσης φέρει η παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Από το 2019 διαμόρφωσε ένα πολιτικό σχέδιο διείσδυσης, σύνθεσης και αξιοποίησης των θετικών κατακτήσεων του ευρύτερου δεξιού, κεντρώου και αριστερού κομματικού τοπίου. Αυτό αποτυπώθηκε και στην κυβερνητική πολιτική και στην κομματική ταυτότητα της Ν.Δ., με αποτέλεσμα ο κοινωνικά και πολιτικά κεντροαριστερός χώρος να πιεστεί πολιτικά και να απομειωθεί εκλογικά.

Η διαμορφωμένη όμως κατάσταση της κομματικής και πολιτικής ανισομέρειας, της κυριαρχίας του ενός κόμματος στο πολιτικό σύστημα της χώρας έχει βαθύτερες αιτίες. Εδράζεται σε μια μονιμότερη πολιτική συνθήκη με γενικότερες ευρωπαϊκές διαστάσεις, που συνοπτικά θα τη χαρακτήριζα ευρύτερη αντιαριστερή συγκυρία. Η Αριστερά, τα τελευταία 50 χρόνια που συμβαδίζουν με την ελληνική Μεταπολίτευση, δεν ηττήθηκε μόνο στη σταλινική της εκδοχή, όπως σηματοδοτήθηκε με την κατάρρευση του κομμουνιστικού στρατοπέδου της ΕΣΣΔ το 1990, αλλά βρέθηκε σε αδιέξοδο ως ευρωκομμουνισμός, ενώ και η σοσιαλδημοκρατική της πορεία βρίσκεται σε σαφή υποχώρηση. Πρόκειται για μια ραγδαία οπισθοχώρηση όλων των εκδοχών της Αριστεράς, που κατέστησε τις ιδέες, τις εκφράσεις, τις πρακτικές της, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ευρωπαϊκή και διεθνή κλίμακα, παρωχημένες και θνήσκουσες.

Η αριστερή κρίση τροφοδοτείται και αναπαράγεται σταθερά από την αδυναμία να κατανοηθεί η πολυπλοκότητα του μεταβαλλόμενου κόσμου. Ειδικότερα, οι σοβαρές εσωτερικές αλλαγές των δυτικών κοινωνιών, αλλά και ο σημερινός πολύπλευρος ανταγωνισμός τους με την ανερχόμενη Ανατολή. Πρόκειται για την αδυναμία να «διαβάσει» η Αριστερά το πώς αντιλαμβάνονται σήμερα οι δυτικές σύγχρονες κοινωνίες κρίσιμα θέματα, όπως η παραγωγή, η ασφάλεια, η μετανάστευση, τα σύνορα, η πατρίδα, οι ταυτότητες.

Η προσέγγιση του δυτικού κόσμου μέσα από αριστερές θεωρήσεις του μεταπολέμου και της ψυχροπολεμικής περιόδου έχει αφήσει τα αριστερά αφηγήματα και τις αντίστοιχες πολιτικές εκτός εποχής. Η καταγγελία της «καθεστωτικής» Δεξιάς από την «ηθική και αμόλυντη» Αριστερά έχει πλέον λίγους ακροατές. Η καταγγελία του δεξιού λαϊκισμού από τον αριστερό λαϊκισμό είναι απολύτως άκυρη και ψευδεπίγραφη. Οι αλλαγές ηγεσιών, οι μεταμορφώσεις κομμάτων, οι «δεξιές» και «αριστερές» στροφές έχουν εξαντληθεί ως κινήσεις φυγής και καταδεικνύουν διαρκώς τα όριά τους. Οπως και οι πολλαπλές διασπάσεις για την κάθε φορά «καλύτερη», «πραγματική» ή «νέα» Αριστερά.

Σε κάθε περίπτωση, στη σημερινή ελληνική πολιτική σκηνή, ρηχές και επιδερμικές ανασυντάξεις και αντεπιθέσεις για να φύγει ο Μητσοτάκης, δεν έχουν κανένα νόημα και κυρίως κανένα αντίκρισμα. Πολύ περισσότερο, η εμμονή σε πολιτικές φθοράς της χώρας με πρόσχημα το κράτος δικαίου και προκάλυμμα κάποια ευρωπαϊκά όργανα, η προσπάθεια πολιτικής εργαλειοποίησης τραγωδιών που συγκλόνισαν όλους τους Ελληνες, όπως των Τεμπών, η τάση πολιτικού μηδενισμού αδιαμφισβήτητων κατακτήσεων, όπως αυτές της εξωτερικής πολιτικής και άμυνας της χώρας, η επιμονή μέσα από την καταδικασμένη αντίληψη του ταξικού και τοξικού διχασμού σε ό,τι αφορά τις θετικές εξελίξεις στα μέτωπα ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας.

Η ολική και δομική αριστερή κρίση, ειδικά στην Ελλάδα, και η συνακόλουθη αδυναμία άσκησης σοβαρής αντιπολίτευσης και εναλλακτικής λύσης απέναντι στην κεντροδεξιά πολιτική κυριαρχία παραπέμπουν όχι απλά σε μια συγκυριακή κρίση προσαρμογής, αλλά σε αριστερή συστημική κρίση τέλους εποχής. Το ελάχιστο που απαιτεί μια τέτοια κατάσταση στην Αριστερά είναι η αναγκαιότητα ενός βαθέος και μακροχρόνιου αναστοχασμού για την υπέρβαση του σημερινού εαυτού της. Οι πιθανότητες για την επιτυχή έκβαση ενός τέτοιου εγχειρήματος είναι κατά τη γνώμη μου ασήμαντες.

Άρθρο στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

Σχολιάστε