My Twitter Feed

12 Ιουνίου, 2024

ΕΙΔΗΣΕΙΣ.ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ:

Άρχισαν τα όργανα και στη ΝΔ! -

Τετάρτη, 12 Ιουνίου, 2024

Καταδίκη για μη χλωρίωση! -

Τρίτη, 11 Ιουνίου, 2024

Πυρκαγιά στη Κρηστώνη -

Τρίτη, 11 Ιουνίου, 2024

Ανάγκη προοδευτικής πρότασης -

Δευτέρα, 10 Ιουνίου, 2024

Ν. Κιλκίς: Κεντρο-ακρο-δεξιά 57%! -

Δευτέρα, 10 Ιουνίου, 2024

Ζάλτος: Με τη πρώτη σε τελικό -

Σάββατο, 8 Ιουνίου, 2024

Ιδού οι ελλείψεις στα σχολεία -

Πέμπτη, 6 Ιουνίου, 2024

Παγκόσμιος από τα χωράφια! -

Πέμπτη, 6 Ιουνίου, 2024

«Έχει ο καιρός γυρίσματα»!

Του Τάσου Παππά.


Τι κάνει έναν πολιτικό πρώτης, δεύτερης και τρίτης γραμμής να αλλάζει στρατόπεδο; Να μετακινείται δηλαδή από το ένα κόμμα στο άλλο και κυρίως να πηγαίνει εκεί που μέχρι πριν από λίγο καιρό αποδοκίμαζε; Τα κόμματα που υφίστανται τη ζημιά κάνουν λόγο για προδοσία, αποστασία, θηριώδες έλλειμμα πολιτικού ήθους, υπόγειες συμφωνίες ακόμη και με ανταλλάγματα (υποσχέσεις για αξιώματα, χρήματα). Αμυντική αντίδραση. Όσοι φεύγουν -άλλοι με τυμπανοκρουσίες, άλλοι πιο διακριτικά- αρνούνται ότι έχουν ποταπά κίνητρα (κάπου να βολευτούν και να λάμψουν έστω με δανεικό φως), δηλώνουν πως οι διαφωνίες τους με τα πρώην κόμματά τους ήταν στρατηγικής σημασίας, ότι η παραμονή τους στις εστίες τους ήταν αδύνατη, ότι δεν άλλαξαν αυτοί προσανατολισμό, αλλά οι ηγεσίες των κομμάτων, ότι δεν έκαναν αυτοί εκπτώσεις στις αρχές τους, αλλά οι μέχρι χτες συναγωνιστές τους, ότι δε συμβιβάστηκαν αυτοί, αλλά οι διαχειριστές της κομματικής εξουσίας, οπότε η απόφασή τους να μετακομίσουν ήταν επιβεβλημένη. Έχουμε να κάνουμε με επαγγελματίες σαλταδόρους που γι’ αυτούς(ές) η ιδεολογία και η πολιτική ταύτιση είναι απλά προσχήματα, τα οποία αποσύρουν με την πρώτη ευκαιρία και χωρίς ενδοιασμούς, ή με πολιτικούς που συνειδητοποίησαν ύστερα από χρόνια ότι κινούνταν σε λάθος δρόμο και αποφάσισαν χωρίς υστερόβουλες σκέψεις να ακολουθήσουν αυτό που τους υπαγορεύει η συνείδησή τους;

Το ερώτημα πού είναι η αλήθεια και πού είναι το ψέμα, τι είναι παραπλανητική αερολογία και τι σοβαρό επιχείρημα δεν είναι εύκολο να απαντηθεί. Πρόκειται για ισχυρισμούς που δικαιώνονται ή καταρρίπτονται σε βάθος χρόνου και αναλόγως της πορείας που θα έχουν οι «φευγάτοι». Θα γίνουν βασιλικότεροι του βασιλέως για να αποδείξουν στα νέα αφεντικά τους ότι η μεταστροφή τους είναι ειλικρινής (γενιτσαρισμός) ή θα λειτουργήσουν συνετά και χωρίς συγκρούσεις με τις προηγούμενες κομματικές αναφορές τους; Προφανώς δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες. Άλλο είναι να αποχωρείς από ένα μικρό κόμμα και να εγκαθίστασαι σ’ ένα κόμμα εξουσίας και άλλο να έχεις την αντίστροφη διαδρομή. Στην πρώτη εκδοχή έχει βάση η κριτική περί συναλλαγής. Στη δεύτερη εκδοχή δεν μπορεί να σταθεί η κριτική αυτού του τύπου. Είναι όμως ηλίου φαεινότερο ότι εκείνος ή εκείνη που τη μία μέρα κατατρόπωνε με φλογερό ζήλο και αφρίζουσα ρητορική ένα κόμμα εξουσίας και την ακριβώς επόμενη μέρα εντάσσεται σ’ αυτό, ξεχνώντας ό,τι έλεγε, έχει σοβαρό πρόβλημα αξιοπιστίας (είδος εν ανεπαρκεία η αξιοπρέπεια) και είναι ευάλωτος(η) στην υποψία περί εμπλοκής του(της) σε βρόμικο παρασκήνιο.

Το θέμα δεν είναι καινούργιο. Απασχολεί τη δημόσια συζήτηση πολλά χρόνια. Το έργο είναι το ίδιο, οι σκηνοθέτες και οι πρωταγωνιστές αλλάζουν. Τόσο, ώστε να μπορούμε να πούμε ότι αυτοί που χτες ήταν θύτες σήμερα έχουν γίνει θύματα. Το ΠΑΣΟΚ την περίοδο της παντοδυναμίας του λεηλατούσε ακόπως και το Κέντρο και την κομμουνιστική Αριστερά και τη συντηρητική παράταξη (λιγότερο). Δεν έπαιρνε μόνο τις ψήφους, αλλά και πρωτοκλασάτα στελέχη τους, μερικά εκ των οποίων ήταν εμβληματικές προσωπικότητες. Με το ΠΑΣΟΚ συνεργάστηκαν ο Γεώργιος Μαύρος, ο Μάρκος Βαφειάδης, ο Αντώνης Μπριλλάκης, η Μαρία Δαμανάκη, ο Μίμης Ανδρουλάκης, ο Γιάννης Μπούτος, ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, ο Στέφανος Μάνος. Οι πολιτικοί αρχηγοί του ΠΑΣΟΚ (Ανδρέας Παπανδρέου, Κώστας Σημίτης, Γιώργος Παπανδρέου) έκαναν συνεχώς ανοίγματα στην ιστορική Αριστερά και στη Δεξιά και είχαν καταφέρει να αποσπάσουν παράγοντες των δύο αυτών ιδεολογικών περιοχών και μερικούς τούς τοποθέτησαν σε κυβερνητικά πόστα. Τότε το ΠΑΣΟΚ μιλούσε για προοδευτικά προσκλητήρια, για δημοκρατική πανστρατιά και απέρριπτε μετά βδελυγμίας τις κατηγορίες ότι μετέρχεται αθέμιτα μέσα για να κυριαρχήσει στην πολιτική ζωή. Εγκαλούσε τους επικριτές του για νοσηρή πικρία και ζαβλακωμένο ναρκισσισμό.

Η πανούργα όμως ιστορία έκανε τα τσαλιμάκια της και το κόμμα-θύτης έγινε το κόμμα-θύμα ή, για να το πούμε αλλιώς, έγινε το κόμμα-τροφοδότης λογαριασμός και για την Αριστερά και για τη Δεξιά. Το μισό ΠΑΣΟΚ μετακόμισε στον ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 και μετά, εξαιτίας της συνεργασίας με τη Δεξιά και ένα μεγάλο τμήμα του λεγόμενου εκσυγχρονιστικού ρεύματος έχει βρει τη θαλπωρή στη φιλόξενη αγκαλιά του Κυριάκου Μητσοτάκη, χαρακτηρίζει τη ζωώδη απληστία του πρωθυπουργού ως σαγηνευτικό άνοιγμα στον φιλελευθερισμό, στο οποίο δε γίνεται να μην ανταποκριθεί και υποστηρίζει ότι στις σημερινές συνθήκες, ο ιστορικός αντίπαλος της προοδευτικής παράταξης δεν είναι η Δεξιά, όπως έλεγε ο ιδρυτής του κόμματος, αλλά ο ακροαριστερός λαϊκισμός της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Στο ΠΑΣΟΚ δεν αρέσει καθόλου αυτή η εξέλιξη. Αντιδρά όπως αντιδρούσαν τα κόμματα που δέχονταν τις φιλικές επιθέσεις του στο παρελθόν. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι «όλα εδώ πληρώνονται» ή ότι «έχει ο καιρός γυρίσματα».

Άρθρο στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

Σχολιάστε