My Twitter Feed

20 Μάιος, 2017

ΕΙΔΗΣΕΙΣ.ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ:

Κινητοποιήσεις εργαζομένων ΟΤΑ -

Σάββατο, 20 Μάιος, 2017

Δράσεις για ιστορικό τουρισμό -

Παρασκευή, 19 Μάιος, 2017

Υπογραφές για Δήμο Γουμένισσας -

Πέμπτη, 18 Μάιος, 2017

Μόνο το ΠΑΜΕ συγκέντρωση -

Τετάρτη, 17 Μάιος, 2017

Διήμερη απεργία της ΠΟΕ-ΟΤΑ -

Τετάρτη, 17 Μάιος, 2017

Τι θέλει η επιχειρηματικότητα -

Τετάρτη, 17 Μάιος, 2017

Διήμερη αποχή των δικηγόροι -

Τετάρτη, 17 Μάιος, 2017

ΕΒΕ: Ημερίδα για εξαγωγές -

Δευτέρα, 15 Μάιος, 2017

Έδωσα κι εγώ εξετάσεις

grammatikakisΤου Γιώργου Γραμματικάκη (protagon.gr)

——————————————————————————————————————————————————–Την Παρασκευή το πρωί, έδωσα κι εγώ εξετάσεις στην Έκθεση  Πανελλαδικές, εννοώ. Σύμφωνα, μάλιστα, με τα στοιχεία της τρόικας, που καταγράφει τους μελλοντικούς ανέργους, ήμουνα ο τελευταίος από τους 109.313 υποψηφίους. Είχα αριθμό 109.314. Καθώς έτσι, ήμουνα ο τελευταίος υποψήφιος, και έφτασα με καθυστέρηση, θεωρήθηκα εκτός συναγωνισμού.

Οι καλοί καθηγητές μας, επιστρατευμένοι και με τις στολές τους, μας έδωσαν τα θέματα της Νεοελληνικής γλώσσας στις 9 το πρωί. Ιστορική στιγμή για μένα, τους άλλους υποψηφίους, για το έθνος. Εν γνώσει της αποστολής μου, άρχισα να τα μελετώ αμέσως. Βρήκα πολύ ενδιαφέρον το κείμενο, που συνόδευε τις ερωτήσεις. Συνέδεε με πρωτότυπο τρόπο το περιβάλλον, την ανάπτυξη του διαδικτύου, την αποξένωση του ανθρώπου. Μου άρεσε. Καθώς όμως περνούσε η ώρα και τα πυκνά του νοήματα χόρευαν στο μυαλό μου, μου φαινόταν ολοένα και πιο οικείο. Γρήγορα κατάλαβα τον λόγο: Το κείμενο βασιζόταν στο τελευταίο μου βιβλίο “ Ένας αστρολάβος του Ουρανού και της Ζωής”. Ο Αστρολάβος, πανέμορφο όργανο που έδειχνε παλιά τις κατευθύνσεις, είχε κληθεί να δείξει κατευθύνσεις και στην Παιδεία.

Την αρχική μου έκπληξη διαδέχθηκε η αυτοεκτίμηση, και σε λίγο η αγωνία. Θυμήθηκα πάλι, ότι ήμουνα κι εγώ υποψήφιος. Μόνο που εμένα, θα με βαθμολογούσαν 109.313 υποψήφιοι, οι γονείς και οι συγγενείς τους, οι καθηγητές και οι φροντιστές, οι ειδικοί της γλώσσας και οι ειδικοί της Παιδείας, οι αρμόδιοι του Υπουργείου, οι δημοσιογράφοι και οι παρουσιαστές. Το τηλέφωνο κτυπούσε από το πρωί, ο υπολογιστής είχε γεμίσει μηνύματα, εφημερίδες και τηλεοράσεις έψαχναν τον συγγραφέα του κειμένου. Κανείς δεν μπορούσε να σκεφτεί ότι ήταν κι αυτός υποψήφιος, χαμένος σε μια αίθουσα εξετάσεων, μετρώντας τα δευτερόλεπτα και τις ώρες.

Επιβίωσα. Όπως επιβίωσαν και οι άλλοι 109.313 υποψήφιοι, όπως επιβιώνουν χρόνια τώρα οι εκατοντάδες χιλιάδες υποψήφιοι όλων των βαθμίδων, όλων των ηλικιών. Επιβίωσα, επειδή τα χαμόγελα των παιδιών έδειχναν ότι το θέμα τους άγγιξε, ότι ανήκεστα ενδιαφέροντα και τις αναζητήσεις τους. Καθώς έφευγα σιωπηλός από την αίθουσα των εξετάσεων, ακούγονταν οι έπαινοι των επαϊόντων, ενώ οι γονείς είχαν αναστείλει την αγωνία τους. Μέχρι την επόμενη μέρα των εξετάσεων, το επόμενο μάθημα.

Ένα ερώτημα όμως παραμένει πάντα, μετέωρο και αναπάντητο: Πώς φτάσαμε εκεί; Πώς έφτασαν τα παιδιά, στα πιο ξέγνοιαστα ίσως χρόνια τους, να τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο, να απομνημονεύουν αντί να σκέφτονται, πώς φτάσαμε στην εθνική υστερία που συνοδεύει τις εισαγωγικές εξετάσεις; Πώς δεν επαναστατεί η ψυχή μας όταν η Παιδεία, είτε σαν άνοιγμα των οριζόντων είτε σαν εφόδια για την ζωή, αναιρεί ουσιαστικά τον ίδιο της τον ορισμό;

Πώς φτάσαμε, λοιπόν, εκεί; Yπήρξαν μεταρρυθμίσεις και νόμοι, βελτιώσεις και μέτρα, συλλαλητήρια και συζητήσεις. Ακόμα, δεν έλειψαν οι ευσυνείδητοι καθηγητές, που κάνουν θαύματα στην τάξη, κι ούτε μπορεί να ειπωθεί ότι δεν κτίσθηκαν σχολεία και πανεπιστημιακές αίθουσες.

Πέραν όμως και πάνω από αυτά, το ερώτημα παραμένει: Πώς φτάσαμε εκεί; Πώς γίνεται, ενώ όλοι ομνύουν στον ρόλο και τη σημασία της Παιδείας, τώρα, τόσα χρόνια μετά, οι βασικοί της άξονες, η λειτουργία και το κύρος της, να παραμένουν πληγωμένοι και διάτρητοι;

Είναι αλήθεια ότι ακόμα κι ένας αστρολάβος του Ουρανού και της Ζωής, δύσκολα μπορεί να συνθέσει μια απάντηση. Yπάρχουν απαντήσεις επί μέρους, οι περισσότεροι μιλούν για τις ευθύνες των πολιτικών, ότι η δημαγωγία υπερίσχυε, και ο κομματισμός επίσης, συχνά αναφέρεται και ο στείρος συνδικαλισμός. Κάπου ίσως φταίνε και οι ίδιοι οι γονείς, μερικοί γενικεύουν σε μια κοινωνία χωρίς έρμα. Ενώ άλλωστε ολόκληρος ο ευρωπαϊκός Διαφωτισμός στηρίχθηκε στην ουσία της Παιδείας, σήμερα μήτε αυτήν δεν σέβεται η ευρωπαϊκή πολιτική, τις προσδοκίες των νέων πρώτιστα ισοπεδώνουν.

Έτσι το ερώτημα «πώς φτάσαμε εκεί;» παραμένει πάντοτε μετέωρο και αιχμηρό. Υπάρχει η ελπίδα, η ευχή ίσως, ότι κάποια στιγμή η Ελλάδα θα ξεφύγει από τα σημερινά δεινά της• και ότι θα αποκτήσει πραγματική συνείδηση για τις ανάγκες του μέλλοντος – και αξίες άλλες από τις σημερινές. Tότε το ερώτημα «πώς έφτασαν εκείνοι εκεί;», θα κυριαρχεί. Kαι αν έχω μια βεβαιότητα, είναι ότι το αναπάντητο ερώτημα θα αφορά κυρίως δύο όψεις οδυνηρές της σημερινής Eλλάδας: Mια παιδεία που παραπαίει, και κάθε χρόνο μετρά τις διαψεύσεις της• και ένα περιβάλλον, μοναδικό και ανεκτίμητο, των νησιών και της ελληνικής γης, που όσο περνά ο καιρός κακοποιείται και αλλοιώνεται.

Tα τελευταία μάλιστα χρόνια με κατατρύχει η σκέψη -σκέψη βασανιστική, αλλά επίμονη- ότι αυτά τα δύο συνδέονται. Ίσως, λοιπόν, οδηγήσουν σε μια απάντηση που εμείς οι σημερινοί δεν βρίσκουμε εύκολα τα λόγια ή την τόλμη να εκφράσουμε. Αιώνες τώρα, ο Αστρολάβος έδειχνε κατευθύνσεις και καθοδηγούσε τους ανθρώπους στα ταξίδια τους. Αν υπάρχει μια βεβαιότητα, είναι ότι οι κατευθύνσεις που έδειχνε πρέπει να αλλάξουν, και ότι οι θάλασσες είναι τώρα πια φουρτουνιασμένες και επικίνδυνες.

Σχόλια
One Response to “Έδωσα κι εγώ εξετάσεις”
  1. Ο/Η Λούκυ Λούκ λέει:

    «Πώς φτάσαμε εκεί;» Ας μου επιτραπεί η σιγουργιά για την απάντηση. Με ευθύνη ΌΛΩΝ αυτών που στρογγυλοκαθισμένοι στις γραφειάρες του υπουργείου Παιδείας και πέριξ αυτού, το μόνο που τους ενδιέφερε για δεκαετίες τώρα, ήταν η επιφανειακότητα των πραγμάτων, ώστε να απολαμβάνουν την υπουργική τους θητεία, αδιαφορώντας για μια σύγχρονη και εκ βαθέων μεταρρύθμιση με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, που θα έδινε προοπτική στην κοινωνία και στη χώρα. Βεβαίως όσες προσπάθειες έγιναν προς αυτήν την κατεύθυνση, λίγες είναι η αλήθεια, στραγγαλίστηκαν «εκ των άνωθεν» λόγω… πολιτικού κόστους. Ας μην γελιόμαστε. Για τα δεινά της ελληνικής Παιδείας, και γενικότερα, δεν ευθύνεται ο τελευταίος δάσκαλος η καθηγητής που υπηρετεί σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, αλλά η ανικανότητα, η μικρότητα και η διαπλοκή της κάθε Αρχής, που κατευθύνει και καθορίζει όλο το εκπαιδευτικό σύστημα . Γιατί το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι. Πάντα! Οι όποιες επιτυχίες κατεγράφησαν απο την ελληνική Παιδεία αφορούν κυρίως την τριτοβάθμια εκπαίδευση και οι οποίες οφείλονται κυρίως στις ΑΤΟΜΙΚΕΣ προσπάθειες και επιδόσεις ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ πεφωτισμένων και εργατικών καθηγητών των ΑΕΙ(είχα την τύχη να διδαχτώ και να «συμβιώσω» με μερικούς απο αυτούς και απο την θέση αυτή με συγκίνηση τους ευχαριστώ θερμά) και που με το σπαθί τους αναγνωρίστηκαν και διακρίθηκαν απο κορυφαία Πανεπιστήμια του εξωτερικού. Χάρις σ’ αυτούς σήμερα, τα ελληνικά Πανεπιστήμια θεωρούνται απο τα καλύτερα του κόσμου, σύμφωνα με μια πολύ πρόσφατη διεθνή έκθεση διαβάθμισής τους παγκοσμίως. Καθόλου τυχαίο λοιπόν και προς τιμήν τους. ΔΥΣΤΥΧΩΣ όμως η χώρα αυτή είχε την μεγάλη ατυχία, απο τον μεγάλο πόλεμο και μετά, να κυβερνάται ΜΟΝΟΝ απο λα’ι’κιστές ψευτοηγέτες που είχαν ΟΛΟΙ ένα σκοπό. Να κερδίζουν τις εκλογές, προκειμένου να γευθούν το υπέρτατο κατ’ αυτούς αφροδισιακό, που θεώρησαν και θεωρούν πως είναι η ΕΞΟΥΣΙΑ. Και την υπηρέτησαν με τον πιό χυδαίο τρόπο. ΚΑΝΕΙΣ απο αυτούς δεν αγάπησε την χώρα του περισσότερο απο τον εγωιστή και μεγαλομανή εαυτούλη του. Εξ΄αίτίας ΑΥΤΩΝ, η χώρα έφτασε σε τέτοια κατάπτωση-έκπτωση αξιών και λειτουργιών, που καμμία χώρα του λεγόμενου δυτικού πολιτισμού δεν έφτασε, όσο φεύ…η χώρα που τις γέννησε. Αυτό λοιπόν συνιστά τον απόλυτο ορισμό της ειρωνείας που συντελέστηκε σε υπερθετικό βαθμό στην σύγχρονη ιστορία απο μία χώρα, που καταστρέφει και αυτοκαταστρέφεται συνειδητά. Κι’ αν τώρα αναρωτιώμαστε «πώς φτάσαμε εκεί», η απάντηση-λύση δεν θά μας έρθει ως «Μάννα εξ’ ουρανού». Ποιό λοιπόν είναι το αντίδοτο, ποιά η ρότα…ποιός ο δρόμος; Ο δρόμος που δεν χωρά αυταπάτες. Και αυτός δεν είναι άλλος παρά …της ατομικής αυτογνωσίας, της αυτοκριτικής και της αποτίναξης της παθογόνου νοοτροπίας που για δεκαετίες φρόντισαν οι εκάστοτε Αρχοντες με θρησκευτική εβλάβεια να διαποτίσουν το νού και την ψυχή μας. Μέχρι τώρα πορευτήκαμε στους εύκολους και ψεύτικους δρόμους μιας επίπλαστης ευδαιμονίας. Τώρα οφείλουμε στους εαυτούς μας, στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας να αλλάξουμε μυαλά. Να βάλουμε ένα τέρμα στα παραμύθια που μας αραδιάζουν οι ίδιοι και οι ίδιοι απο το πρωί μέχρι το βράδυ ανερυθρίαστα υποδιόμενοι τον προσφιλή και αυτόκλητο ρόλο του σωτήρα και που μας οδηγεί στο απόλυτο αδιέξοδο. Αρα μας απομένει ο δύσβατος δρόμος, που έχει να κάνει με μας τους ίδιους και είναι ο ΜΟΝΟΣ που μπορεί να μας οδηγήσει στην λύτρωση.
    Και τώρα η ερώτηση του 1 εκατ. δολλαρίων.
    ΘΕΛΟΥΜΕ να τον διατρέξουμε; Εδώ σε θέλω «κάβουρα» μάγκα.

Σχολιάστε